استان كردنشین كرمانشاه با توجه به تركیب جمعیتی كه شامل پیروان اقلیتهای دینی و مذهبی از جمله یارسانها و سنیها میشود،
بطور مضاعف تحت ظلم، و با نا عدالتی اقتصادی از طرف دولت روبرو است. جارج از ان تعداد زیاد نیروی كاری كه ناچار
به ترك خانواده های خود به منظور پیدا كردن كار به شهرهای دیگر روی می اورند، ٦٠ در صدی دیگر از مردم این استان بیكارند. ركود اقتصادی، عدم تحرك بازار كار و نبودن سرمایه برای سر مایه گزاری و ایجاد شغل برای نیروی كار، بیشتر جوان این شهر را از زندگی نا امید كرده و استفاده از موارد مخدر به جای تفری و گردش به یك امر رایج تبدیل شده است. روی اوردن جوانان به اعتیاد، فحشا و گوشه گیر شدن به یك معضل بزرگ اجتماعی تبدیل شده است. روستاها از خدمات درمانی محروم هستند، مشكلات حمل و نقل عمومی، خرابی جاده ها، كمبود امكانات تحصیلی و ده ها كمبود دیگر نمایانگر سیاستهای تبعیض امیز حكومت اسلامی است .
أكثر انقلابها و جنبشهای مدنی در دنیا منجر به تعغیرات وسیعی در جامعه به منفعت مردم، از جمله برقراری حكومتی برخاسته از اراده توده های مردم میشود. اما نتیجه انقلاب اسلامی سال ١۹٧۹ برای ملتهای ایران كاملا عكس این ماجرا شد. مردم ایران برای كسب آزادیهای سیاسی بر علیه حكومت پادشاهی قیام كردنند و در نتیجه این قیام حكومت اسلامی به رهبری ایت الله خمینی كه وعده آزادی و عدالت در جامعه ایران داده بود به قدرت رسید. بر خلاف وعده های رهبر انقلاب نه تنها هیچ آزادی سیاسی نصیب مردم ایران نشد بلكه آن نسبتا آزادی اجتماعی و فرهنگی كه داشتند از دست دادند. ثروت و سامان كشور در خدمت صدور انقلاب و دخالت اخوندها در امور داخلی كشورهای دیگر قرار گرفت و با را اندختن جنگ با عراق خسارت جانی و مالی جبران نا پزیری به مردم ایران تحمیل كرد. دامنه خصارات وارد شده بر مردم ایران و زیر بنای اقتصادی كشور خیلی گسترده تر از ان است كه من بتوانم در این مطلب به ان بپردازم، از سوریه و لبنان گرفته تا افغانستان، گروهای شیعه عراقی، سریلانكا و دیگر گروهای بنیادگرا در سایر نقاط دنیا همه زیر چتر كمكهای مالی و حاتم بخشیهای حكومت اسالامی قرار دارند . با وجود در امد هزاران میلیاد دلاری نفت در این ۳٢ سال گذشته، در صد بالای بیكاری، تورم، ركود اقتصادی و صدها مشكلات اجتماعی دیگر ناشی از عقب مانگی اقتصادی نشان می دهد كه مردم ایران تا چه حدی از سر مایه ملی محروم نگه داشته شده اند.
بطور مضاعف تحت ظلم، و با نا عدالتی اقتصادی از طرف دولت روبرو است. جارج از ان تعداد زیاد نیروی كاری كه ناچار
به ترك خانواده های خود به منظور پیدا كردن كار به شهرهای دیگر روی می اورند، ٦٠ در صدی دیگر از مردم این استان بیكارند. ركود اقتصادی، عدم تحرك بازار كار و نبودن سرمایه برای سر مایه گزاری و ایجاد شغل برای نیروی كار، بیشتر جوان این شهر را از زندگی نا امید كرده و استفاده از موارد مخدر به جای تفری و گردش به یك امر رایج تبدیل شده است. روی اوردن جوانان به اعتیاد، فحشا و گوشه گیر شدن به یك معضل بزرگ اجتماعی تبدیل شده است. روستاها از خدمات درمانی محروم هستند، مشكلات حمل و نقل عمومی، خرابی جاده ها، كمبود امكانات تحصیلی و ده ها كمبود دیگر نمایانگر سیاستهای تبعیض امیز حكومت اسلامی است .
أكثر انقلابها و جنبشهای مدنی در دنیا منجر به تعغیرات وسیعی در جامعه به منفعت مردم، از جمله برقراری حكومتی برخاسته از اراده توده های مردم میشود. اما نتیجه انقلاب اسلامی سال ١۹٧۹ برای ملتهای ایران كاملا عكس این ماجرا شد. مردم ایران برای كسب آزادیهای سیاسی بر علیه حكومت پادشاهی قیام كردنند و در نتیجه این قیام حكومت اسلامی به رهبری ایت الله خمینی كه وعده آزادی و عدالت در جامعه ایران داده بود به قدرت رسید. بر خلاف وعده های رهبر انقلاب نه تنها هیچ آزادی سیاسی نصیب مردم ایران نشد بلكه آن نسبتا آزادی اجتماعی و فرهنگی كه داشتند از دست دادند. ثروت و سامان كشور در خدمت صدور انقلاب و دخالت اخوندها در امور داخلی كشورهای دیگر قرار گرفت و با را اندختن جنگ با عراق خسارت جانی و مالی جبران نا پزیری به مردم ایران تحمیل كرد. دامنه خصارات وارد شده بر مردم ایران و زیر بنای اقتصادی كشور خیلی گسترده تر از ان است كه من بتوانم در این مطلب به ان بپردازم، از سوریه و لبنان گرفته تا افغانستان، گروهای شیعه عراقی، سریلانكا و دیگر گروهای بنیادگرا در سایر نقاط دنیا همه زیر چتر كمكهای مالی و حاتم بخشیهای حكومت اسالامی قرار دارند . با وجود در امد هزاران میلیاد دلاری نفت در این ۳٢ سال گذشته، در صد بالای بیكاری، تورم، ركود اقتصادی و صدها مشكلات اجتماعی دیگر ناشی از عقب مانگی اقتصادی نشان می دهد كه مردم ایران تا چه حدی از سر مایه ملی محروم نگه داشته شده اند.
اما نشانه های اشكارتر بی بهره بودن مردم ایران از سرمایه كشور در استانهای كرمانشاه و كردستان كه عمدتا كرُد نشین هستند خوبتر دیده می شود و، قصد من هم از نوشتن این مطلب اشاره به این موضوع است.
سیاست تبعیض امیز حكومت اسلامی بر علیه اقلیتهای ملی و مذهبی تنها به محروم كردن انها از شركت در مسائل سیاسی ، حق مشاركت از اداره امور مملكت، حق انتخاب نماینده های خود در اورگانهای مختلف ، و انجام فرائض فرهنگی و مذهبی محدود نمی شود, بلكه این مناطق مورد نوعی تحریم اقتصادی از طرف حكومتهای مركزی ایران مخصوصا در این ۳١ سال عمر این حكومت اسلامی بوده است .
در واقعه حكومت اسلامی در ابتدای به قدرت رسیدنش با زندانی كردن و اعدام ازادیخواهان و دگر اندیشان نفرت خود را نسبت به كسانیكه خواهان برقراری عدالت و حق شهروندی برابر برای تمام افراد در جامعه بودند نشان داد، چونكه سردمداران رژیم بخوبی میدانستند كه اگر در ایران عدالت رعایت شود و تمام شهروندان از حق مساوی برای تصمیم گیری در تمام امورات از جمله حق انتخات كردن و انتخاب شدن داشته باشند، دیگر این رژیم و نمایند‌هایش هستند كه در واقع در اقلیت هستند و دیگر هیچ پایگاهی برای حفظ قدات ندارند.
همچنین حكومت ولایت فقی همیشه از درك اجتماعی و تحولات فكری مردم ایران بطور كلی و مخصوصا اقلیتهای ملی و مذهبی وحشت داشته است. سر دمدارن رژیم همیشه سعی كرده اند كه مانع دست یابی مردم به اطلاعاتی شود كه بتواند انان را از نداشتن حق و حقوق اجتماعی در معیارهای بین المللی اگاه كند، تا مردم اسانتر فضای موجود را حضم كنند . بنا بر این رژیم مقدار زیادی از سرمایه مملكت را خرج جلو گیری از ارتقاع سطح اگاهی مردم و رسیدن اطلاعت درست به دست آنان كرده است. و همیشه سعی كرده است با ایجاد فضای امنیتی مخصوصا در مناطق محل زندگی اقلیتهای ملی و مذهبی، حضور نظامیش در كوچه و بازار برای نظارت بر زندگی خصوصی انان توجیه كند.
انگیزه اصلی مقامات كنونی حكومت اسلامی از ایجاد فضای امنیتی در استانهای غربی ایران، عمدتا كردنشین، دنباله همان سیاست امت واحده اسلامی و یكسان سازی جامعه است كه از ابتدای به روی كار امدنش دنبال كرده است. رژیم توانسته با بكار گیری نیروی نظامی تا بحال هر گونه مقاومت مردمی را سركوب كند و سعی میكند كه سیاستهای خودش را به زور هم شده به مردم تحمیل كند. اما رژتم اسلامی حاكم بر ایران هرگز به سركوب خشونت بار علیه ملت كرُد اكتفا نكرده است و در حقیقت هنوز احساس نمی كند كه كنترول كامل اوضاع را به دست گرفته باشد. به همین دلیل اقدام به اعمال تبعیضات اقتصادی علیه این مردم كرده كه انسان می تواند از ان به عنوان تحرتم اقتصادی نام برد. فقر،بیکاری، اعتیاد ،دستگیری، شكنجه و اعدام به جای خدمات اجتماعی نسیب ملت كرُد بوده است.
استان كردنشین كرمانشاه با توجه به تركیب جمعیتی كه شامل پیروان اقلیتهای دینی و مذهبی از جمله یارسانها و سنیها میشود، بطور مضاعف تحت ظلم، و با نا عدالتی اقتصادی از طرف دولت روبرو است. جارج از ان تعداد زیاد نیروی كاری كه ناچار به ترك خانواده های خود به منظور پیدا كردن كار به شهرهای دیگر روی می اورند، ٦٠ در صدی دیگر از مردم این استان بیكارند. ركود اقتصادی، عدم تحرك بازار كار و نبودن سرمایه برای سر مایه گزاری و ایجاد شغل برای نیروی كار، بیشتر جوان این شهر را از زندگی نا امید كرده و استفاده از موارد مخدر به جای تفری و گردش به یك امر رایج تبدیل شده است. روی اوردن جوانان به اعتیاد، فحشا و گوشه گیر شدن به یك معضل بزرگ اجتماعی تبدیل شده است. روستاها از خدمات درمانی محروم هستند، مشكلات حمل و نقل عمومی، خرابی جاده ها، كمبود امكانات تحصیلی و ده ها كمبود دیگر نمایانگر سیاستهای تبعیض امیز حكومت اسلامی است.
دستگیری و اعدام روزانه شهروندان و خفه خوان سیاسی موجب شده است كه مسئله محرومیت اقتصادی كمتر در مناطق به حاشیه رانده شده تحت تو جه رسانه ها و سازمانهای حقوق بشری قرار گیرد تا از آن انتقاد شود. مشكلات اقتصادی در این مناطق انقدر شدید است كه دارد ریشه های بنیادی خانوادها را هم از بین میبرد و مردم نسبت به باورهای دینی و ارزشهای فرهنگی خود بی احساس شده و مجبورند كه برای معار معاش زندگی هر نوع ظلم و ستمی را قبول كنند و ناچار به پذیرش و پی روی از خواست گروه حاكم می شوند، این هدفی بوده كه این حكومت از ابتدای به قدرت رسیدنش دنبال كرده.
اما اینكه یك عده قلیلی خودش را صاحب همه چیز میداند و قشر بسیار وسیعی از جامعه ایران از پیشرفت اقتصادی و خدمت اجتماعی تا این حد محروم كردن مورد توجه و در دستور كار نهاد های مختلف، سازمانهای حقوق بشری، رهبران مخالف حكومت و رسانه ها قرار نمی گیرد مایه تاسف است چونكه این مسئله می تواند موجب فروپاشی ساختار كشور شود و پایه های همزیستی ملتهای ایران را زیر سوال میبرد.
www.rojawa.com
27.10.210
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر