As a human right activities and member of Yarsan Democratic Organization

As a human right activities , I am engaged in struggle for democracy in Iran at alt and self-determination for al ethnic groups in Iran. Now, I am involved with the social, political and cultural rights of the Yarsan people. Because I think Yarsan is most deprived community in Iran. Yari is a religion and Yarsans are people how believe to this religion. This religion is not recognized in Islamic Iran, so its supporters are deprived of many social rights. To my point of view, the Yarsan community needs for help and support from the world's human rights organizations. Otherwise, this people will be the victim of the Islamic Republic's discriminatory policies over time

همه پرسی استقلال کُردستان، آزمون دموکراسی های جهان

پیشگفتار

تعریف شناختە شدە یک ملت (نەتەوە) این است کە در جای گروه بزرگی از افراد دارای فرهنگ، زبان، رفتار و نژاد مشترکی باشند کە انان را بە هم پیوند بدهد و این اشتراکات بە منافع جمعی آنان تبدیل گردد و امکان همزیستی این گروە در داخل یک جقرافیای سیاسی و اقلیمی مانند یک واحد اجتماعی بزرگ بوجود بی آید، این گروه بە عنوان یک ملت شناختە میشوند.
بنابر این هر گروهی با این تعریف و اشتراکات میتواند ملت نامیدە شود و کوردها هم از قاعده مستثنی نیستند. هیچ دلیلی نیست کە دیگر گروهی، کە هر چند از نظر زبان، آداب و رسوم منحصر بە خود بە اندازە کُردها غنی نباشند ملت (نەتەوە) خواندە شود، ولی دادن این استاتوس بە کُردها خطرناک وعملی جدائی طلبانە محسوب شود. کُردها دارای تمام مشترکاتی هستند کە یک گروە از انسانها را در نظم جهانی بە نام یک ملت تعریف میکند. برخلاف میل دولتهای حاکم بر کُردستان و نیروهای شوونیسم وابستە بە آنها، کُردها خودشان را یک ملت (نەتەوە) میدانند.
همزیستی ملتها در داخل یک جعرافیای سیاسی مشترک باید داوطلبانە و براساس رعایت منافع همە جانبە تمام طرفین باشد، در غیر این صورت یک ملت در جهت منافع دیگری آسیمیلاسیون یا “ذوب فرهنگی” میشود. نەتەوە کُرد باید آزادنە حق تعین سرنوشت خود داشتە باشد و هرگونە مخالفتی با برگذاری رفراندوم استقلال برای این بخش از ملت کُرد در جنوب کُردستان (کُردستان باشور) و نتیجە آن، برای دولتهای کە نظامشان بر پایە ارادە مردم استوار است بر خلاف روح دمکراسی است
.

زمینە تاریخی ایجاد دولت کُردی
ملت کُرد، کە در این مقطع از زمان عمدتاً در داخل جغرافیای سیاسی چهار کشور ایران، ترکیە، عراق و سوریە زندگی میکنند، جمعیتی در حدود ٤٠ میلیون تخمین زدە میشوند کە در جهان بە عنوان بزرگترین ملت بدون دولت مستقل از آنها نام بردە میشود. اما این بە این معنا نیست کە ملت کُرد ریشە تاریخی در این مناطق نداشتە باشند، اگر بە گذشتە دور نگاە بی افکنیم این مادها بودنند کە در حدود پانصد سال قبل از میلاد مسیح حاکم امپراتوری بودند کە تمام این کشورهای کە هم اکنون کُردها مانند شهروندان درجە دوم در آن زندگی میکنند زیر قلمرو خود داشت، تا آنکه این امپراتوری توسط کورش هخامنشی پایان یافت. اما اگر هم زیاد بە عمق تاریخ برنگردیم، بعد از جنگ جهانی اول تا کنون این ملت شاهد حوادث مهم و تلاش جدی برای رهای از ستم ملی بودە است کە هر کدام از این تلاشها یکی پس از دیگری قربانی سیاست قدرتهای جهانی و منافع نژادپرستانە ملتهای منطقە شدە است. بر طبق معاهده “سور” (Treaty of Sèvres) کە بین نمایندگان کشورهای انگلستان، فرانسه، روسیە و دیگر کشورها درگیر جنگ بە امضا رسید، قرار شد کە مناطق کُرد نشین شمال موسل بە صورت خودمختار در قلمرو دولت عثمانی باشند و بعد از یک سال میتوانند از جامعە بین الملل تقاضای استقلال کنند. اما در سال ١٩٢٣ پیمان لوزان جانشین پیمان سور شد و در این پیمان مرز کنونی بین کشورهای منطقە ناعادلانە و بدون در نظر گرفتن حق کُردها تعیین شد. یاد آوری میشود کە در معاهده لوزان نیامدە است کە پیمان سور لغو خواهد شد، بنا بر این این پیمان هنوز معتبر است.
جنبش کُردها عراق بە رهبری ملا مصطفی بارزانی در سالهای ١٣٣١ تا ١٣٤٢ بی نییجە ماند و متوقف شد. جمهوری خودمختار مَهاباد توسط قاضی محمد و با کمک دولت شوروی در پایان جنگ جهانی دوم ایجاد شد. این جمهوری قربانی انعقاد قراردادی بین دولتهای ایران و اتحاد جماهیر شوروی شد و سقوط کرد. بە این ترتیب تاریخ گواهی میدهد کە کُردها پتانسیل داشتن دولت مستقل داشتە و دارند و بنا بە معاهدەهای بین المللی باید از حق تعیین سرنوشت خویش برخوردار باشند.

جنبە حقوق بشری
اگر ما تلاش ملتی را برای استقلال، واکنش بە ناعدالتی گستردە و همە جانبە واقدامی پیشگیرانە برای آسیمیلاسیون و ژنوساید بر حق بدانیم، ملت کُرد باید حق تعیین سرنوشت خود داشته باشند تا نسلهای آیندەشان هم قربانی این ناعدالتی اجتماعی نشود.
بر شماردن تمام سرکوبها و جنایاتی کە توسط دولتهای حاکم بر کشورهای کە هر کدام در قسمتی از کُردستان حاکمیت دارند کار اسانی نیست و از ظرفیت یک مقالە بر نمی اید، از تلاش گستردە برای از بین بردن زبان و فرهنگ این ملت با محروم کردن آنها از استفادە از زبان مادر خود، و اجرای ازادانە رسوم فرهنگی و ملزومات دینی گرفتە تا اقدام برای حل فیزیکی آنان مانند عملیات انفال و بمب باران روستا و شهرهای کرد نشین توسط اسلحە شیمیایی، همە این اقدامات تلاشهای بودە است برای از بین بردن یک ملت.
تلاش برای استقلال بە شیوە مسالمت آمیز و از طریق همە پرسی باید یک واکنش طبیعی در برابر این همە ظلم بی پایان تلقی شود.
اگرهم قطعنامە مجمع عمومی سازمان ملل متحد ( 16 دسامبر 1952 قطعنامه شماره 673 ) مبنا قرار دهیم حق تعیین سرنوشت برای ملتها را از ملزومات حقوق بشر خوانده است.
تصمیم مقامات کُرد در جنوب کُردستان (باشور کوردستان) بە برگزاری رفراندوم در ماه سپتامبر با مخالفتهای داخلی رو بروست، موضوع این مقالە این اختلافات نیست. اما در صورتی کە همە پرسی برگذار شود و اکثریت موافق استقلال بودند، آن وقت نتیجە رفراندوم بە خواستە بر حق شهروندان این بخش از کُردستان تبدیل میشود.

برخورد با نتیجە رفراندوم
در برابر نتیجە این همە پرسی، از حکومتهای دیکتاتور مخصوصا آنهای کە بە هر نوعی بر قسمتی از کُردستان حاکمیت دارند نباید انتظار زیادی برود، اکثرشان موزە خود را در قبال آن روشن کردە اند. هرکدام بە نوعی عدم رضایت خود را با برگذاری رفراندوم اعلام کردند. مشترکا و بە طور منفرد با صدور اعلامیە نارضایتی خود را نسبت بە برگذاری این رفراندوم نشان می دهند و نسبت بە عواقبش هشدار میدهند، انگار کە نتیجەاش را پیش بینی کردەاند.
اما پذیرش یا عدم پذیرش نتیجە این همە پرسی، توسط کشورهای دمکراتیک کە دولتشان بر پایە خواست مردمشان تعیین میشود با اهمیت است . چرا کە احترام نهادن بە آرزوی دیرینە ملت کرد برای رهائی از ستم ملی کە امروز فریاد آن بە شکل دمکراتیک و از طریق رفراندوم کشیدە میشود، برای دمکراسی های جهان یک آزمون است و برخورد با نتیجە این رفراندوم، بدون در نظر گرفتن منافع سیاسی و اقتصادی، پایبندی آنان بە حقوق بشر را ثابت میکند.

احمد مرادی
اسلو
05.09.2017


مصاحبە شبکە آوای یارسان با احمد مرادی عضو کمیته مرکزی سازمان دمکراتیک یارسان

مصاحبە شبکە آوای یارسان با احمد مرادی عضو کمیته مرکزی سازمان دمکراتیک یارسان، در مورد سفر بە باسور کردستان (کوردساتان عراق) مسائل مختلف منجملە حقوق اجتماعی پیروان دین یاری و جنایت سلامگرایان بر علیە این اقلیت مورد گفتگو قرا میگیرد.

 

 

https://www.youtube.com/watch?v=zsWrbbgcr4s&t=103s

 

فرصت از دست رفتە و گزینە های پیش رو !

پیشگفتار!

خواست و توان مردم یارسان برای همزیستی مسالمت آمیز بی گمان نشاط گرفتە از دینشان "یاری" است. مردم کورد یارسان توانستە است قرنها با بکارگیری عقل و تدبیر موجودیت خود را در کنار همسایگان اکثرا مسلمان خود حفظ کند. وزیدن طوفانهای اسلام کە هر گاهی از طرفی می وزد و نکبت، بدبختی و اختلاف را برای ملتهای ایران زمین بە بار می آورد نتوانستە است پیوندهای اجتماعی و وابسطە گی های تاریخی مردم یارسان با سایر هموطنان بە هم بزند. حتی ناملایمتی اقشار مذهبی جامعه هم خللی در ارادە قوی مردم یارسان برای همزیستی مسالمت آمیز وارد نکردە است. جواب بە زورگویی ها و تهدیدهای کە گهگاه متوجە آنان شدە است، در سطح دفاع از خویش بودە است. اما جنگ و قدرت نظامی در حفظ موجودیت مردم یارسان نقش سرنوشت سازی بازی نکردە است. من زیاد وارد حوزە تاریخی زندگی مردم یارسان نمی شوم و آن را بە کسانی دیگر کە در این زمینە تحقیق کرده اند واگذار میکنم. البتە، این را هم اضافە میکنم کە دلاوریهای مردم یارسان در دفاع از سرزمین ایران در طول جنگهای مختلف، کە نمونە انها ایستادگی در برابر ترکان عثمان، روسها و جنگ ایران و عراق از خود نشان دادەاند جای خود دارد و در صورت لزوم تجربە و توان خارق العاده این مردم از دفاع از خویش نمیتوان نادیدە گرفت.

تاثیر انقلاب اسلامی
انقلاب اسلامی ایران و برپای جمهوری اسلامی بر اساس شرع اسلامی و به دنبال آن افزایش امکانات روحانیون شیعە برای تبلیغات دینی بر علیە مردم یارسان، شاید بزرگترین تحدیدی باشد کە تا حالا توانستە است متوجە هژمونی همزیستی مسالمت‌آمیز و ترتیبات اجتماعی شود کە مردم یارسان را با سایر همسایگان غیر یارسانی به هم پیوند دادە است. اعتراف نکردن قانون اساسی بە وجود مردم یارسان با ویژگی های مذهبی، سر آغاز سیاستی بود کە رژیم اسلامی ایران برای ذوب (اوسیلاسیون) کردن مردم یارسان از پیش گرفت. در زمان انقلاب و زمانی کە رژیم در حال شکل گرفتن بود، بسیاری از یارسانیها خطر روی کار آمدن یک حکومت اسلامی را حس کرده بودند و زیاد هم قافل گیر کنندە نبود. نارضایتی های پراکندە ای بود بعضی مناطق یارسان نشین بە این اسانی هم تسلیم رژیم تازە بر پا شدە نشده بودند، اما بە همان اندازە کە نارضایتی وجود داشت، بودند کسانی کە با دادن چراغ سبز بە رژیم و بوسیدن بدون شرط پای آیت اللە خمینی، آن نارضایتی را خنثی کردند و خیال رهبران انقلاب را از طرف مردم یارسان راحت کردند. بنا بر این مردم یارسان در حالت آشفتگی و فاقد یک سازمان منسجم سیاسی نتوانستند در برابر این ناعدالتی مقاومتی از خود نشان دهد.

این اشفتگی مردم یارسان در زمان وقوع انقلاب و نداشتن سازمانی سیاسی کە بتواند انها را پشت خواستە های اجتماعی و سیاسی بسیچ کند، از طرفی بە دلیل نبودن آگاهی و آزادی برای تشکیل سازمانهای سیاسی در دوران قبل از انقلاب، و از طرفی دیگر، مذهب و دین علت برتری یا تنزل شهروندان در برابر هم بە این صورتی کە حالا هست در دوران رژیم گذشتە نبود. این سبب شد کە مردم یارسان تجربە خود سازماندهی و مطرح کردن خواستە های سیاسی را تجربە نکردە بوده باشند. این مردم برای اتفاقی همچون وقوع انقلاب آمادگی نداشتند تا بتوانند در آن شرایط کە می شد امتیازاتی کسب کرد، یک صدا باشند. اتحاد و همصدای میتوانست با توجە حاکمیت فضای انقلابی آن زمان، مردم یارسان را قادر کند با یک طرف وارد گفتگو شود. اما هیچ کارت برندە ای نداشتند کە بە وسیلە آن یک امتیاز سیاسی بگیرند. در نتیجە بزرگترین اقلیت دینی در ایران در قانون اساسی جای نگرفت. و یک فرصت بزرگ تاریخی از دست این جامعە رفت.

هر چند کە بە رسمیت شناختە شدن یک دین در قانون اساسی جمهوری اسلامی, ضمانت برخورداری پیروان آن دین ازحقوق سیاسی برابر یک مسلمان شیعە نمیدهد، ولی حدقل از یک سری آزادیهای اجتماعی و فرهنگی برخوردار هستند. در اجرای مراسم دینی خود آزادند و در احوال شخصیه و تعلیمات دینی آیین خود اجرا می‌کنند. اما، بی توجه ای قانون اساسی بە مردم یارسان، این مردم را بە یکی از بی نصیب ترین قشر جامعە ایران تبدیل کردە است. فقط اقلیت دینی بهائی هستند کە بە اندازە مردم یارسان از حقوق خود در ایران تحت حاکمیت نظام اسلامی محروم هستند. نداشتن حقوق سیاسی و اجتماعی سبب شدە است کە دیوار این مردم انقدر کوتا باشد کە هر کس بتواند از آن بالا رود. در کنار تمام محرومیتها، بعضی وقتها جناح های رقیب در درون حاکمیت در برخوردهای انتخاباتی از رای آنها بدون دادن هیچ امتیازی استفادە میکنند. یا از همە بدتر، بە خاطر تسویە حساب های درون جناحی بە آنها حملە می کنند و عقدەهای خود را بر سر آنها خالی میکنند. یک از نمونه آن بی حرمتی کردن هواداران یک کاندیدای شکست خوردە در انتخابات مجلس شورای اسلامی علیە مکان مقدس مردم یارسان در شهر اسلام آباد بود.

اما خطر جدی تر 
همانطوری کە ما شاهد هستیم، وضعیت منطقە در حال دگرگونی است، اتفاقی کە بتواند تمام معادلات منطقە را بە هم بزند، ممکن است مردم منطقە را غافلگیر کند. پخش ویدیویی تهدیدآمیز اخیر داعش برعلیە جمهوری اسلامی ایران، اظهارات همزمان سران عرب علیە این نظام و سیاست دولت جدید ایالات متحدە امریکا بر ضد حاکمان ایران بعد از روی کار آمدن دونالد ترامپ, میتواند همە نشانگر یک بحران قریب الوقوع باشد. با توجه بە وضعیت جغرافیای مناطق یارسان نشین، خطرات ناشی از این بحران احتمالی متوجە مردم یارسان خواهد شد. در صورت وقوع درگیری میان داعش وهابی کە سودای فتح جهان اسلام را در سر می پروراند، یا دقیقتر بگوییم جهان سنی بە رهبری عربستان سعودی و رژیم اسلامی ایران، توازن قدرت در منطقە بە هم خواهد خورد ، اما گزینە های مردم یارسان برای دفاع از خود محدود میباشد.

احزاب سنتی کوردستان
در این بحران نقش احزاب سنتی کورد بستگی بە این دارد کە عربستان سعودی تا چە حدی از آنها پشتیبانی کند. از آینکە این احزاب وارد جبهە مقابل جمهوری اسلامی، کە عربستان سعودی آن را رهبری میکند بشوند نباید شک کرد، چونکە نشانە های وجود دارد کە سنگ بنای چنین ائتلافی نهادە شدە است. دعوت عربستان سعودی از نمایندە بعضی از احزاب کورد برای زیارت در مکە، دید و بازدیدها، شرکت بعضی از آنها در روز استقلال عربستان سعودی در شهر اربیل، پشتیبانی مالی و تسلتحاتی به آنها همگی نشانگر گرایشات احزاب کوردی بە سمت عربستان سعودی است.

احزاب کورد کە همزمان با گروهای وهابی از جانب عربستان سعودی تامین مالی میشود همگی در یک جبهە مشترک قرار میگیرند. آنوقت پرسشی کە برای مردم یارسان پیش میاید این است کە آیا در صورت وقوع جنگ در منطقە و آشفتە شدن اوضاع، میشود امیدی بە پشتیبانی این احزاب زیر سلطە عربستان داشت. برای پاسخ این سوال بهتر است کە مردم یارسان از تجربە شنگال و سرنوشتی کە مردم بی دفاع ایزدی دچار شدند درس بگیرند. البتە، به تاکید می توان گفت کە در کاروان سفر حج احزاب سنتی کورد، جای برای یک یارسانی وجود ندارد.

قرار گرفتن در یک جبهە مشترک همراە نیروهای هوادار جمهوری اسلامی
گزینە ناخوشایندی کە مردم یارسان ممکن است مجبور شوند به آن تن بدهند، قرارگرفتن در یک جبهە مشترک با نیروهای شوند کە همگام با جمهوری اسلامی، علیە وهابیان وارد جنگ میشوند و در مقابل این گروه بنیاد گرا باید ایستادگی کنند. در اینجاست کە مردم یارسان این همە ناملایمتی های کە در طول عمر رژیم اسلامی تحمل کرده اند باید نادیدە بگیرند و با این رژیم در یک جبهە مشترک قرار گیرند. در این حالت، مردم یارسان وارد جنگ "باخت-باخت" میشوند، چونکه در صورت پیروزی جمهوری اسلامی این اقلیت دینی هیچ امتیازی بدست نمی آورند و اگر هم این جبهە در برابر وهابیها شکست بخورد سرنوشت مردم یارسان بهتر از ایزدیهای شنگال نخواهد بود.

ائتلاف با نیروهای آزادیخواە
 در صورت فراهم شدن شرایطی کە نیروهای آزادیخواه کورد با سایر هموطنان ائتلاف کردە و بر علیە اسلامگرای از هر نوعش وارد نبرد شوند، منافع مردم یارسان در این است کە از این ائتلاف پشتیبانی کند. چونکە در صورت پیروزی آنها بر نیروهای ارتجاعی در منطقە، احتمال بیشتری وجود دارد کە بعضی از خواستە های ملی و مذهبی مردم یارسان برآوردە شود. در صورت بحرانی شدن منطقە و به جود آمدن خلع قدرت، احتمال بوجود آمدن چنین ائتلافی زیاد است. نارضایتی از رژیم انقدر گستردە است کە مردم ایران حاضر نیستند بە آسانی از این رژیم پشتیبانی کنند، کافی است کە بوی سقوطش بە مشام مردم ایران برسد، آنوقت خواهیم دید کە چگونە مردم برای کسب آزادی بە پا خواهد خیزید. البتە چالشهای در سر را بوجود آمدن چنین ائتلافی وجود دارد. منجملە، احتمال تجزیە ایران در صورت سقوط رژیم، در این مقالە من زیاد وارد این موضوع نمیشوم. اما بە نظر من براندازی رژیم باید هدف نخست تمام سازمانهای آزادیخواە باشد.

سازماندهی
درهر شرایطی ، مردم یارسان احتیاج بە سازمان یا حزب سیاسی، دمکرات و مستقل با داشتن پایگاە مستحکم در میان این مردم دارد. تنها وجود چنین تشکّلی میتواند مردم یارسان را متعهد و منسجم کند. ما اگر بخواهیم تجربە تلخ انقلاب اسلامی تکرار نشود و نامنظمی و نداشتن سازمان سیاسی ما را بە وضعیتی نکشاند کە نتوانیم یک صدا خواهان حقوق انسانی خود شویم، بە وجود سازمانی یا حزبی احتیاج داریم کە خواستە های اجتماعی، سیاسی و فرهنگیمان را توسط آن بە صورت یکپارچه مطرح کنیم. خوشبختانە در نتیجە تلاش چند سالە فعالین یارسانی، سازمان دمکراتیک یارسان بوجود آمدە است و آن ضرفیت و تجربە کافی را کسب کردە است کە در هر شرایطی نمایندگی مردم یارسان را بر عهدە بگیرد و برای خواستە ها بر حق این مردم محروم مبارزە کند. البتە از آنجا کە این سازمان کاملا مستقل و توانایش کاملا وابستە بە کمک و حمایت مردم است، احتیاج بە پشتیبانی تمام مردم یارسان و دیگر آزادیخواهان دارد.

زندە باد آزادی

 احمد مرادی

http://meradi-a.blogspot.no

 hmeradi@hotmail.com

 03.04.2017

حاصل انقلاب مردم ایران استقلال و آزادی، یا نظام آپارتاید ؟

 

قیام سال ١٩٧٩مردم ایران برعلیە نظام شبه مدرن شاهنشاهی و بە امید نیل بە آزادی و رفاە اجتماعی بیشتر، منجر بە ایجاد نظام ناخواستە جمهوری اسلامی شد. اما ایجاد چنین نظامی، آلترناتیو مشخص و برنامە ریزی شدە رهبران اپوزسیون و مردم ایران بود؟ یا اینکە طغیان مردم مسیر مشخصی نداشت و ایت اللە خمینی توانست با ترویج شعارهای همچون "استقلال، آزادی، جمهوری اسلامی" و دادن وعدە های عوام فریبانە همچون مجانی کردن احتیاجات روزمرە مردم چون آب وبرق آن را بە طرف نظام مورد دلخوا خود سوق داد؟ شاید جوابی مورد توافق همگان برای این پرسشها نیابیم، اما دستآوردهای انقلاب روشن است، نە تنها مردم بە هیچ کدام از اهدافشان نرسیدند و شعارها تحقق نیافت، بلکە ضرر و زیان آن سبب پشیمانی مردم از انقلاب شدە و اکثر مردم در حسرت دوران قبل از آن بسر میبرند. خسارت جانی و مالی کە مردم ایران بعد بە روی کار آمدن این رژیم متحمل شدەاند در ضرفیت این نوشتە نیست. هدف در اینجا نگاهی بە شباهتهای نظام اسلامی با نظام آپارتاید در افریقای جنوبی و برخورد متفاوت جهان با این دو رژیم است.

.

نظام آپارتاید
آپارتاید واژه‌ای است کە یکی از اشکال تبعیض را بیان می‌کند. در ذهن مردم جهان نظام آپارتاید یادآور سیاست تبعیضی است که نژادپرستان سفید پوست جمهوری آفریقای جنوبی علیه اکثریت سیاە پوست و هندیان بومی آن کشور اعمال کردند. در نتیجە یک انتخابات در سال ١٩٤٧و در پایان جنگ جهانی دوم، حزب ملی آفریقای جنوبی بە قدرت رسید و با اعمال یک رشتە قوانینی مبنی بر جدا سازی شهروندان بر اساس رنگ پوست، نظام آپارتایت در افریقای جنوبی را بر پا کرد. این قوانین میان یک سفید پوست مهاجر و یک سیاە پوست بومی فرق زیادی قائل شد، طوری کە حق و حقوق شهروند سیاە پوست تا انجا نزول کرد کە مانند یک شهروند کشور دیگر با او بر خورد میشد و به یک شهروند درجە دوم تبدیل شد. سفید پوستان این کشور با برخوردای از آزادی کامل، بر طبق استاندارد کشورهای مرفە غربی زندگی کردنند، در حالی کە سیاه ‌پوستان از لحاظ درآمد، تحصیل، ورود به ادارات دولتی و در بازار کار با تبعیض مواجە شدند.

 

اما، نظام آپارتایت در افریقای جنوبی بە طور روز افزون سر و صدا بر انگیز شد و مورد توجە و مایه نگرانی سازمانهای حقوق بشری و کشورهای دمکرات قرار گرفت. کشورهای غربی با ایجاد تحریمها ی اقتصادی و سیاسی این رژیم را زیر فشار قرار دادند و از شورشهای مردمی، اعتصاب، راهپیمایی، اعتراضات مختلف توسط احزاب ضد آپارتاید بویژە کنگره ملی آفریقا (ANC) حمایت کردند. در سال ۱۹۹دولت حزب ملی این کشور، تسلیم خواستە بین المللی شد و اولین گام برای مذاکره برداشت و بە این صورت فروپاشی نظام آپارتایت افریقای جنوبی آغاز شد. در نهایت، یک انتخابات دمکراتیک و عمومی پایان عمر نظام آپارتید در این کشور را رقم زد، در نتیجە آن کنگره ملی آفریقا ( ANC) پیروز شد. رهبر این حزب "نلسون ماندلا" بە عنوان نخستین کسی کە در انتخابات دمکراتیک و عمومی درافریقای جنوبی برگزیده می شود، بە ریاست جمهوری رسید. ماندلا بعد از٢٧ سال زندان، که بیشتر آن را در یک سلول در جزیره روبن سپری کرد، او به مشهورترین چهره مبارزه علیه آپارتاید در آفریقای جنوبی تبدیل شد.

دستاوردهای انقلاب مردم ایران
 برای همگان روشن است کە مهمترین دستاورد انقلاب بهمن ٥٧ گذاشتن یک قشر حاکم بر روی دست جامعە ایران است. آنچە کە قشر حاکم را از سایر اقشار جامعە متمایز میکند، ارجحیت قانونی آنها بر سایر اقلیت های دینی و مذهبی است. این قشر، مسلمانان شیعه دوازده امامی تنها شهروندان مسئول تحکیم و تداوم انقلاب اسلامی هستند، تمام نهادهای دولتی طوری بنیاد نهادە شدەاند کە هدف اصلی آنها تامین و حفظ مصالح، منافع و پرورش این قشر باشد. آیندە رژیم بستگی دارد بە موقعیت برتر این گرە از شهروندان دارد و هزینە برتری بودن آنها بر دوش سایر شهروندان است. اصل 115 قانون اساسی : «رئیس جمهور باید از رجال مذهبی و معتقد به مبانی جمهوری اسلامی ایران و مذهب رسمی کشور باشد.» طبق این اصل دسترسی به تمامی مناصب سیاسی و مدیریتی در سطوح بالا برای سایر اقلیت ها غیر ممکن می باشد. در ماده 500 قانون مجازات اسلامی چنین آمده است که « از آنجایی که کلیت نظام سیاسی ایران بر اساس باور مذهبی شیعه می باشد، هر نوع فعالیت تبلیغی سایر ادیان و مذاهب به منزله نفی مذهب تشیع است. بنابراین فعالیت تبلیغی علیه نظام و جرم محسوب می شود.» در قانون اساسی این "جمهوری"، حقوق روحانیان با غیر روحانیان برابر نیست؛ حقوق شیعیان دوازده امامی با شیعیان غیر دوازه امامی برابر نیست؛ حقوق شیعیان با سنیان برابرنیست؛ حقوق مسلمانان با غیرمسلمانان برابر نیست؛ حقوق «اقلیت های دینی شناخته شده» با حقوق دیگر «اقلیت» ها برابر نیست؛ حقوق مردان با زنان برابر نیست. بنابراین اساس این حکومت و این قانون اساسی نه بر برابری حقوقی که بر تبعیض حقوقی نهاده شده است. با توجە بە تاثیر گذاری این اصل های قانون اساسی و شیوە عملکرد حکومت اسلامی با مسلمانان غیر شیعه دوازده امامی و شهروندان غیر مسلمان، دلالت براین واقعیت می کند کە نظام جمهوری اسلامی ایران یک نظام آپارتاید (Apartheid) میتوان تلقی شود.

ادعای وجود تبعیض نژادی ومذهبی در ایران یک حدس یا ادعا خالی از حقیقت نیست، اکثر ایرانیان قربانی اپارتاید مذهبی هستند. نتائج یک نظر سنجی که پژوهشگران سوئدی در 80 کشور انجام دادەاند، ایران دومین کشور جهان در نظر تبعیض نژادی ومذهبی است. برتری قشر حاکم شکاف بین شهروندان را عمیق کردە است. پردە اسلام شیعە بر روی تمام امکانت پیشرفت کشیدە شدە است، مدیریت و ادراە کشور بە دست این گروە مشخص است، طوری شهروندان تنها داشتن آیندە نسبتا روشنی را مشروط بر مطابقت کامل با اسلام شیعە میدانند. دسترسی بە شغلهای دولتی، امکانات تحصیلی، برتری بلا مناضه برای انتخاب شدن در تمام اورگانهای تصمیم گیری محلی و کشوری، بە دست گرفتن نیروهای امنیتی و غیرە اقدامات هدفمندی است کە برای ثبات و گستراندن ریشە نظام از قبل پیش بینی شدە است و راە رسیدن بە چنین امکاناتی برای قشر حاکم هموارتر است
.

برخورد جامعە جهانی با رژیم!
در بالا ذکر شد کە جامعە جهانی چگونە با نظام آپارتاید آفریقای جنوبی بر خورد کرد. سرانجام، تحریمهای بین المللی و برخورد سازمانهای حقوق بشری سبب تسلیم این نظام در برابر سیاە پوستان و سایر آزادیخواهان شد. تحریمهای بین المللی علیە این کشور همە جانبە بود، اما موثرترین بخش آنها انزوای سیاسی و دیپلماتیک سران نژاد پرست آفریقای جنوبی بود کە آنها را به مصالحە وا داشت. در مورد رژیم جمهوری اسلامی، این نظام همیشە بە خاطر نایدە گرفتن حقوق شهروندان مورد انتقاد سازمانهای حقوق بشری، ایالات متحدە و برخی کشورهای اروپای بودە است. اما غیر از تحریمهای اقتصادی، اقدام موثری کە بتواند روی کارنامە حقوق بشری رژیم تاثیر بگذارد انجام نشده است. در صحنە بین المللی و روابط دیپلماتیک، جمهوری اسلامی ایران توانستە است با پشتیبانی مالی و نظامی از طرفهای در گیر جنگ داخلی در خاورمیانە، نقشی در کشورهای منطقه ایفا کند. بعضی از این سازمانها تا انجا زیر کنترول مقامت دولت جمهوری اسلامی هستند که مصالحە با آنها بدون رضایت این حکومت غیر ممکن است. زیر نفوذ در آوردن طرفهای درگیر در بحرانهای منطقە منجر بە ائتلاف این رژیم با کشورهای همسو چون روسیە شدە است و دیگر جامعە جهانی نمی تواند جبهە متحدی کە در برابر نظام آپارتاید در آفریقای جنوبی داشت علیە جمهوری اسلامی ایران ایجاد کند. در نتیجە جامعە جهانی بیشتر متوجە رفتار برون مرزی این حکومت است، تا اینکە بە کارنامە حقوق بشری آن بپردازند. رژیم با استفادە از این موقعیت خواست خود را بە مردم تحمیل می کند و بە سیاست تبعیض و سرکوب ادامە میدهد. تحریمهای اقتصادی اعمال شدە معمولا بە شهروندان عادی آسیب میرساند، در صورتی نتیجە میبخشند کە رژیم حاکم اهمیتی برای شرایط زندگی مردم قائل شود
.

نتیجە گیری
 با توجه به تنوع دینی و مذهبی جامعه ایران، هزینە برتری بودن قشر حاکم بر دوش سایر شهروندان، اهم از سنی، یارسان، مسیحی، زرتشتی، بهائی و غیرە است. تبعیض ملی، یا بگذار بگویم زبانی شرایط زندگی را برای كردها، عربها، بلوچها، آذری ها و غیرە دشوارتر کردە است. تاثیرات تبعیض روی شهروندان ایرانی بطور خزندە است. شهروندی کە از همان ابتدای زندگی آیندە اش مشخص و سقف پیشرفت خودش را در جامعە میبیند، دچار یاس و ناامیدی میشود و کم کم ‌حاشیە میکشد، بدین ترتیب تمام امکانات ملی کشوراز آن قشر حاکم میشود. پیامد این تبعیض دینی برای شهروندان غیر شیعە در ایران، همان است کە سیاە بوست اقریقای جنوبی براثر نظام آپارتاید با آن روبرو بودند. از جمعیت بیش ٤٠ میلیون شهروند غیر شیعی در ایران، یک نفر شایستە مقام وزارت نیست، اگر نباشد دلیلش همان است کە در بالا اشارە شد. در اینجا منظور از اسلام شیعە تمام پیروان این مذهب نیست، بلکە منظور قشر حاکم در درون آن است. مسلمانان شیعە بر این امرو اقف هستند که ایجاد شکاف در جامعە منجر بە ناسالمی آن میشود و زندگی نسلهای آیندە را بە شدت بە خطر می اندازد. میلیونها ایرانی در درون همین قشر مخالف این نظام هستند و بر علیە آن مبارە میکنند. میزان قربانیهای کە مردم شیعە در راە مبارزە علیە این رژیم میدهند، کمتر از تلفاتی نیست کە سایر شهروندان تحمل می کنند. و شاید وقت آن رسیدە باشد کە قشر نزدیک بە حاکمیت هم بە این رفاە کازب پی بردە باشند و دست بە دست سایر شهروندان برای ایجاد یک جامعە سالم کە در آن فضای زندگی برای همە کس باز باشد بکوشند.

احمد مرادی

Ahmad Meradi

hmeradi@hotmail.com

06.02.2017

The achievements of the Iranian revolution, independence and liberty, or apartheid

 

Iranian people's upraised against the pseudo-modern monarchy in 1979 in the hope of freedom and social welfare, but the revolution ended with establishment of an undesired Islamic system. But creating such system was opposition leaders and people of Iran’s identified and planned alternative? or that the uprising had no clear path and Ayatollah Khomeini could led it to their desired system by promote slogans such as "Independence, Freedom, Islamic Republic" and the demagogic promises free of all daily needs such as water and electricity? The answer to this questions may not be agreed to everyone, but the result of this revolution is clear. Not only people are not reach any of their goals and slogans did not materialize, but the losses it causes people regret the revolution and most people are in long before that. Human and financial losses that the Iranian people have suffered after the establishment of this regime is not written in this capacity. The goal here, look at the similarities between Iranian Islamic system and apartheid in South Africa, and the world's approaches with these regimes.

 

Apartheid! Apartheid is a word that describes a form of discrimination. In the minds of people around the world, apartheid reminiscent the policy of discrimination that imposed against the country's black majority and the indigenous Indians by South African Republics white racists. Because of an election in 1947, and at the end of the Second World War, the South African National Party came to power. And by applying a series of laws to racial segregation (blacks and whites), the system of apartheid in South Africa was established. These laws made big differences among a white immigrant and a native black, so that the rights of black citizens fell as far as that they were dealing with as a citizen of another country and they became a second-class citizen. Whites in this country with the enjoyment of complete freedom, live per Western affluent countries standards of life, while a black in terms of income, education, entry into government offices and the labor market faced discrimination.

 

However, the system of apartheid in South Africa became increasingly controversial smash and was as the focus of attention and concern for human rights organizations and democratic countries. Western countries by creating economic sanctions and political pressure on the regime, supported the popular uprising, strikes, marches, protests by various anti-apartheid parties, especially the African National Congress (ANC). In 1990 the National Party government succumbed to international demands and taken the first step to negotiation. flowing this development, apartheid system in South Africa began to collapse. Finally, a public democratic election ended apartheid system in this country, with the result that the African National Congress (ANC) won. The party leader Nelson Mandela as the first person to be elected in democratic and public elections, became president. Mandela who served 27 years in prison, much of it spent in a cell on Robben Island, became the most prominent figure in the struggle against apartheid in South Africa.

 

The achievements of the Iranians revolution
It is clear to everyone that the most important achievement of the Iranian revolution on 57, putting a ruling class on the shoulder of Iranian society. Legal precedence of ruling class distinct them from other segments and religious minorities of society. There are Twelver Shia Muslims are the only people responsible for the consolidation and continuation of Islamic Revolution, all state institutions have been established so that their main purpose is to maintain and preserve materials, and interest these citizens. The future of regime will depend on top position of this group of the citizens, even if their cost of superiority borne by other citizens. Article 115 of the constitution: "The president should be religious and believe in the principles of the Islamic Republic of Iran and the official religion of the country." Per the principle of access to all political and managerial positions at high levels for other minorities is impossible. In Article 500 of the Islamic Penal Code states that "since the whole political system is based on Shiite religious belief, any missionary activity of other religions as a rejection of Shi'a. So, propaganda against the state is a crime. " So, by this government and this constitution is based not on equality of rights that legal discrimination. per influence the way the Islamic Republic's constitution and the principle of the Islamic government treatment of non-Twelver Shiite Muslim and non-Muslim citizens, Indicates the fact that the Islamic Republic of Iran can be considered as an apartheid state.

Claims of ethnic or religious discrimination in Iran is not a guess or claim devoid of truth, most Iranians are victims of religious apartheid. Per a poll conducted by Swedish researchers in 80 countries, Iran is the second country in the world in terms of ethnic or religious discrimination. The ruling class superiority has deepened the gap between citizens. Shia Islam is drawn curtains on all the facilities the development, management, and administration of the country into the hands of this group, so people only have a relatively bright future, if they comply with Shia Islam. Access to government jobs, educational opportunities, Priority for election to all organs in local and national decision-making, is anticipated for stability and spreading root system, to achieve such a facility is smoother for ruling stratum.

 

How international community deal with the regime?
Mentioned above, how the international community dealt with apartheid in South Africa. Finally, international sanctions and the treatment of human rights organizations was due to regime surrendered to blacks and other liberals. Comprehensive international sanctions against the country, but most of them was political and diplomatic isolation of the racist South African leaders that forced them to make peace.

In the case of the Islamic Republic, the system always has been criticized for ignoring the rights of citizens by human rights organizations, the United States, and some countries in Europe. But other than economic sanctions, effective measures that could affect the regime's human rights record has not been done. On the international scene and diplomatic relations, the Islamic Republic of Iran has managed to financial and military support of the parties in conflict in middle east, play a role in the region. Some of these organizations are as much under the control of the government officials who deal with them is impossible without the consent of the Islamic republic. Under the influence of the parties involved in the crises in the region led to the coalition this regime in line with countries such as Russia. Because of this, the international community cannot have such the united front had against apartheid in South Africa, against this government. Thus, the international community is more aware of the Islamic Republic cross-border behavior, rather than its human rights record. The regime uses this position to impose its will on the people to continue the policy of discrimination and oppression. Imposed economic sanctions often hurt ordinary citizens, thus giving result if the regime does care for people's living conditions.

 

ConclusionPer the religious diversity of Iranian society, lead to cost the ruling class on the shoulders of other citizens, like the Sunnis, Yarsan, Christian, Zoroastrian, Baha'i and so on. National or linguistic discrimination, let's say, made the living conditions for Kurds, Arabs, Baluchi’s, Azeri’s, etc. more difficult. The impacts of discrimination of Iran's minorities are crawling. Citizens who realize their limitation and progress for future from the beginning of his later life in society, with despair and the passage of time takes the fringe, thus the entire national facilities will be for ruling class. The consequence of this non-Shi'a religious discrimination for citizens in Iran, are same as the result of apartheid that Black South Africans were faced with it. From a population of over 40 million Iranian non-Shiite civilians, are not one competent minister, if that is not, it is because of the same reason mentioned above.

The purpose of Shia Islam is not all the followers of this religion, I mean the ruling stratum within it. Shia Muslims are aware that split in society is unhealthy and severely endangers the lives of future generations. Millions of Iranians opposed to the regime are Shia-Muslim and they struggle against it. The number of victims that the Shia population in the struggle against this regime have tolerated, are not less than the losses that other citizens have suffered. Perhaps it is time that people close to the regime to realize this false prosperity, and to join other citizens to create a healthy society where living space is open for everyone.

Ahmad Meradi

hmeradi@hotmail.com

2.2.2017

Sixty-eighth year of the Universal Declaration of Human Rights and Yarsan people

Yarsan people are continually exposed to pervasive discrimination by Islamic Republic of Iran. This discrimination applies to all personal and social affairs, including involvement in political affairs, the right to interfere in the decision-making organs, the native language education, the labor market, acquiring government jobs, free education, religious practice, and the right to create prayer centers.

December tenth, 1948, Resolution No. 217, which has been prepared by Eleanor Roosevelt President of the United Nations Commission on Human Rights, was approved by The United Nations General Assembly in Paris, in favor of 48 countries, including Iran, against 8 abstentions and no votes against. This historic document that was the result of the end of World War II, was recognized as a common standard of human rights.

The announcement is the world's most important event in the history of human rights, because main international organ determined the most basic rights for all without distinction. From that date, declaration been used as an important tool for the study of human rights by member states of the United Nations.

Universal Declaration of Human Rights in which thirty articles about equal rights for all people regardless of race, nationality, sex, color, language, political opinion, or any other social status is determined.

The main drawback is that the Universal Declaration of Human Rights signatory states have no obligation to enforce it. Many countries that have dictatorships and authoritarian, with not respecting the declaration, violate the rights of its citizens, without this act of condemnation, which is only symbolic, do not leads to another response by the United Nations and other international organizations.

But while sixty-eight years of the Universal Declaration of Human Rights was passing by, the Islamic Republic of Iran, as a signatory is known to break many of its provisions. The first article of the Universal Declaration of Human Rights states that all people are born free and equal in dignity and rights. But the Islamic Republic of Iran, by ignoring this paragraph of the Declaration, has ranked its citizens based on religious, language and national affiliation. So, the followers of "Yari religion" unrecognized religion, and nationality of the Kurds, are considered as the Iranians most disadvantaged citizenry. The followers of this religion are known to Yarsan, the population is estimated to be a half to two million people, mostly Iranian and live in Kermanshah Province and other western provinces of the country. I think the main cause of violations of this minority rights, is refusal to acknowledge the existence of such a religious minority in the Islamic Republic's constitution. The so-called open all governmental and nongovernmental institutions for ignoring the rights of the followers of this religion. Among other consequences of this lack of rights, are denial of employment in public places, lack of representation in decision-making at the municipal level and national organizations and academic problems. This discrimination has led to many social problems such as encouraging religious extremists to suppress, insults and destruction of holy places is related to the religious minority.

The behavior of the Iranian government with Yarsan people and other minorities violates the second paragraph of the declaration as well. The Article states that anyone can without any distinction as to race, color, sex, language, religion, nationality, political opinion, and social status benefits all freedoms mentioned in the Declaration. Unlike Article III of the Universal Declaration of Human Rights, Yarsan people and other minorities do not enjoy the security and personal freedom.

Article V No one shall be subjected to torture or statement said the punishment or cruel treatment against their human dignity. Since the Islamic Republic of Iran has come, torture and rape of honor and dignity of prisoners in Iranian prisons continued.

In Article VI of the Declaration states that everyone has the right to recognition everywhere as a person before the law. As mentioned earlier, the Islamic system of human rights law is classified based on gender and religion, men have more rights than women and Muslim and non-Muslim do not have equal right.

From the perspective of the Islamic Republic of Iran's judicial authorities the rights of religious minorities are far less. This injustice is a violation of Title VII of the Declaration which states " All are equal before the law and are entitled without any discrimination to equal protection of the law. They all are entitled to equal protection against any discrimination in violation of this Declaration and against any incitement to such discrimination".

In the Islamic Republic of Iran will not be paying attention to Article IX Declaration of Human Rights. This Article states, "No one shall be subjected to arbitrary arrest, detention or exile". Arbitrary attacks and arrests by state security is a common practice, thousands of innocent people remain in prison in Iran for many years without conviction.

Iran's Islamic government policy on the private lives of people also violates Article XII of the Declaration that states, No one shall be subjected to arbitrary interference with his privacy, family, home, or correspondence, nor to attacks upon his honors and reputation. Everyone has the right to the protection of the law against such interference or attacks. But interference in the affairs of citizens live has become one of the regimes foundations of power. Regime under various pretexts, including women dress, where the government sees as a threat to its existence, determines private lives of all citizens. The regime's strict censorship on the media and its military presence in institutions and places of assembly, is denied freedom of expression of citizens, the measure violates Article XIX of the declaration.

Yarsan and other minorities in Iran, have not the right to peaceful assembly to demand their rights that have been violated. This is contrary to Article Twenty of Declaration of Human Rights, which states that that. Everyone has the right to freedom of peaceful assembly and association. And no one may be compelled to belong to an association.

Depriving citizens of politics and administration of the country because of political affiliation, national and sexual in Islamic system have been institutionalized and legally. This violates Article Twenty-One Universal Declaration of Human Rights. Millions of Iranian citizens for various reasons being deprived to have a voice in countries political organs. For example, in Article 115 of the constitution states that the President shall be man and belong the state official religion (Shia).

Iran's leaders know very well that if the human rights are respected, the system state does not meet the wish of the people for social and individual freedom. Therefore, the government on the pretext that the Universal Declaration of Human Rights did not consider the concepts of culture and Islamic traditions, consider it as a flawed document.

Despite the yearly condemnation of the Islamic Republic of Iran by the United Nations High Commissioner for Human Rights and repeated appeals from international human rights organizations to respect its domestic and international obligations, the country continued violation of human rights. Perhaps it is time that international community take serious steps toward implementing the Universal Declaration of Human Rights. Otherwise, this Declaration has no meaning for the Yarsan people and other deprived people in society.

Ahmad Moradi

10.12.2016

Yarsanmedia

 

 

شصت هشتمین سال تصویب اعلامیە جهانی حقوق بشر و مردم یارسان

مردم یارسان در معرض تبعیض فراگیر جمهوری سلامی ایران قرار دارند. این تبعیضات شامل تمام امورات شخصی و اجتماعی، از جمله دخالت در امور سیاسی، حق دخالت در ارگانهای تصمیم گیرنده، تحصیل به زبان مادری، بازار کار، کسب شغلهای دولتی، تحصیل آزادانه، انجام فرایض مذهبی و داشتن حق ایجاد اماکن مذهبی است.

دهم دسامبر سال ١۹٤٨ میلادی قعطنامه شماره ٢١٧ كه النور روزولت رئیس وقت كمسیون حقوق بشر سازمان ملل متحد آن را تهیه و تدوین كرده بود، در مجمع عمومی سازمان ملل متحد در پاریس با رای موافق ٤٨ كشور، از جمله ایران در برابر ٨ رای ممتنع و بدون رای مخالف تصویب شد. این سند تاریخی کە نتیجە پایان جنگ جهانی دوم بود، به عنوان اعلامیه جهانی حقوق بشر به معیار مشتركی برای پیشرفت حقوق بشر شناخته شد.

این اعلامیه مهمترین اتفاق در تاریخ حقوق بشر در جهان بشمار می رود، چونکە پایه ای ترین حقوق برای تمام انسانهای توسط مهمترین نهاد بین المللی تعین شد. از آن تاریخ به بعد این اعلامیه مهم به عنوان ابزاری برای بررسی رعایت حقوق انسانها توسط كشورهای عضو سازمان ملل متحد مورد استفاده قرار گرفته است.

اعلامیه جهانی حقوق بشر دارای سی ماده است كه در آن حقوق برابر برای تمام انسانهای بدون در نظر گرفتن نژاد، ملیت، جنس، رنگ، زبان، عقیده سیاسی و هر موقعیت اجتماعی دیگر تعیین شده است.

مهمترین نقطه ضعف اعلامیه جهانی حقوق بشر این است کە كشورهای امضا‌ء كننده برای به اجرا درآوردن آن هیچ الزامی ندارند. بسیاری از كشورهای كه دارای حكومتهای دیکتاتور و اقتدارگرا هستند، با احترام نگذاشتن به این اعلامیه، حق شهروندان خود را زیر پا می گذارند، بدون اینكه این عمل غیر از محكومیت، كه فقط جنبه نمادین دارد، منجر به واكنش دیگری توسط سازمان ملل متحد و دیگر سازمانهای وابسته به این اورگان بین المللی شود.

اما درحالی شصت هشتمین سال تصویب اعلامیه جهانی حقوق بشر میگذرد که جمهوری اسلامی ایران یکی از امضاء کننده گان آن، پایمال کننده اکثر بندهای آن شناخته شده است. در ماده اول اعلامیه جهانی حقوق بشر آمده است كه تمام افراد آزاد به دنیا آمده اند و از لحاظ حیثیت و حقوق با هم برابرند. اما جمهوری اسلامی ایران با نادیده گرفتن این بند اعلامیه، شهروندان خود را براساس تعلقات دینی، ملی و زبانی عملا در برابر حق شهروندی رده بندی کرده است. بنا براین پیروان "دین یاری" یک دین به

رسمیت شناخته نشده، و از نظر ملیت هم کرد، از محروم ترین شهروندان ایران به حساب میایند. پیروان این دین که به یارسان شناخته میشوند، جمعیت شان یک نیم تا دو میلیون نفر تخمین زده میشود، اکثرا ایرانی هستند و بیشتر دراستان کرمانشاه و دیگر استانهای غربی این کشور زندگی می کنند. به نظر من مهمترین عامل نقض حقوق این اقلیت، عدم اعتراف قانون اساسی جمهوری اسلامی به موجودیت چنین اقلیت دینی است. یا به اصطلاح دیگر، باز بودن دست تمام نهادهای حکومتی و غیر حکومتی برای نادیده گرفتن حقوق پیروان این دین. ازجمله پیامدهای دیگر این بی حقوقی، محرومیت از اشتغال در اماکن عمومی و دولتی، عدم حضور در ارگانهای تصمیم گیرنده در سطح شهری و کشوری و مشکلات تحصیلی است. این تبعیض منجر به مشکلات اجتماعی زیادی چون تحریک و تشویق افراط گرایان مذهبی برای سرکوب، توهین و تخریب اماکن مقدس مربوط به این اقلیت دینی میشود.

رفتار دولت جمهوری اسلامی ایران با مردم یارسان و دیگر اقلیتها ناقض بند دوم این اعلامیه هم می باشددر این بند آمدە است كه هر كس میتواند بدون هیچگونه تمایز مخصوصا از حیث نژاد، رنگ، جنس، زبان، مذهب ملیت، عقیده سیاسی وضع اجتماعی از كلیه آزادی های كه در اعلامیه ذكر شده است بهره مند گردد. برخلاف ماده سوم اعلامیه جهانی حقوق بشر هم اكثر شهروندان ایرانی از امنیت و آزادی های شخصی برخوردار نیستند.

درماده پنجم اعلامیه آمده است كه احدی را نمیتوان تحت شكنجه یا مجازات یا رفتاری قرار داد كه ظالمانه و یا بر خلاف انسانیت و شئون بشری باشد. از زمانی که جمهوری اسلامی در ایران سر کار امده است، شكنجه و تجاوز به شرف و كرامت زندانیان در زندانهای ایران ادامه داشته است. بارز ترین نمونە آن رفتار غیر انسانی و توهین بە احساست دینی زندانیان یارسانی توسط ماموران دولتی حکومت ایران دریک زندان در استان کرمانشاە بود کە منجر بە خود سوزی سە نفر یارسانی شد.

ماده ششم اعلامیه اشاره به حق برابر برای انسانها در برابر قانون دارد، هر كس حق دارد كه شخصیت حقوقیش در همه جا بعنوان یك انسان در مقابل قانون شناخته شود. همانطوری کە پیشتر بە آن آشارە شد، در نظام اسلامی ایران حق انسانها در برابر قانون بر اساس جنسیت و مذهب طبقه بندی شده است، مردها نسبت به زنان از حق بیشتری برخوردار هستند و معمولا مسلمانان از حق بیشتری برخوردارند. از دید مقامات قضائی جمهوری اسلامی ایران اقلیتهای مذهبی صاحب حق و حقوق به مراتب كمتری هستند. این بی عدالتی ناقض بند هفتم اعلامیه هم میباشد كه می گوید همه کس در برابر قانون مساوی هستند و اشاره می كند كه همه حق دارند بدون تبعیض از حمایت قانون بر خوردار باشند.

در نظام اسلامی ایران توجه خاصی هم به ماده نهم اعلامیه حقوق بشر نمی شود. در این ماده امده است كه احدی نمیتوان خود سر توقیف، حبس یا تبعید شود. بگیر و ببند خودسرانه توسط نیروهای امنیتی رژیم یك امر رایج است، هزاران نفر بی گناه و بدون محکومیت سالیان دراز در زندانهای ایران بسر می برند.

سیاست حكومت اسلامی ایران در امور زندگی خصوصی انسانها نیز ماده دوازدهم اعلامیه را نقض میکند. كه در آن امده است احدی در زندگی خصوصی، امور خانوادگی، اقامتگاه یا مكاتبات خود نباید مورد مداخله خود سرانه واقع شود و شرافت و اسم و رسمش نباید مورد حمله قرار گیرد. اما دخالت در امور زندگی شهروندان به یكی از پایه های قدرت نظام اسلامی تبدیل شده است. رژیم به بهانه های مختلف، از جمله شیوه پوشش بانوان، كه حكومت آن را خطری برای موجودیت خود میداند، تمام زندگی خصوصی شهروندان را زیر نظر دارند. رژیم با سانسور شدید بر وسایل ارتباط جمعی و حضور گسترده نظامی خود در نهادها و اماكن اجتماعی، آزادی بیان را از شهروندان سلب کرده است، این اقدام ناقض ماده نوزدهم اعلامیه می باشد.

مردم یارسان ود یگر اقلیتها در ایران از حق اجتماعات مسالمت آمیز برای طلب حق پایمال شدە خود برخوردا نیستند. این بر خلاف مادە بیستم اعلامە جهانی حقوق بشر است کە در آن آمده است کە. هر کس حق آزادی تجمع و تشکل مسالمت آمیز دارد و هیچکس را نمی توان مجبور به شرکت در اجتماعات کرد.

محروم كردن شهروندان ایرانی از مسائل سیاسی و اداره امور كشور به دلیل تعلقات سیاسی، ملی و جنسی در چهار چوبه نظام اسلامی كار نهادینه شده و قانونی است. این ناقض ماده بیست و یكم اعلامیه جهانی حقوق بشر است. میلیونها شهروند ایرانی به دلایل مختلف از حق انتخاب شدن در اورگانهای دولتی محرومند. به عنوان مثال، در قانون اساسی جمهوری اسلامی اصل ١١٥ آمده است که رئیس جمهور باید از میان رجال مذهبی و پیرو مذهب رسمی كشور باشد. بدین ترتیب زنان و درصد زیادی از شهروندان ایرانی كه پیرو مذ‌هب رسمی كشور نیستند از رسیدن این مقام منع می شوند.

سردم داران جمهوری اسلامی ایران بخوبی میدانند كه اگر حقوق بشر رعایت شود، سیستم حکومتی شان جوابگوی آرزو و خواست مردم برای داشتن آزادی های فردی و اجتماعی نیست. بنا براین، حکومت به بهانه اینکه اعلامیه جهانی حقوق بشر مفاهیم فرهنگ و آداب رسوم اسلامی را در نظر نگرفته است، آن را یک سند ناقص می داند.

با وجود محکومیت هر ساله جمهوری اسلامی ایران توسط کمیساریای عالی حقوق‌ بشر سازمان ملل، و درخواستهای مكرر ارگان های مدافع حقوق بشر بین المللی از آن برای احترام نهادن به تعهدات داخلی و بین المللی خود، این كشور به نقض روز حقوق بشر ادامه میدهد. شاید وقت آن رسیده باشد كه جامعه بین المللی برای الزامی بودن اعلامیه جهانی حقوق بشر گامهای جدی بردارند. در غیر این صورت، این اعلامیه برای مردم یارسان و دیگر اقشار محروم در جامعه ایران هیچ معنای ندارد.

10.12.2016

احمد مرادی