اسلو
19بهمن 1389
با گذشت ۳٢ سال از پیروزی انقلاب اسلامی در ایران و حکمرانی ولایت فقی كفه ترازوی قضاوت مردم این سرزمین روز به روز به طرف دوران گذشته سنگین تر می شود, البته نه به خاطر فقدان حكومت پادشا هی بلکه به خاطر این تجربه بسیار تلخی است که ایرانیان زیر فرمانروای اخوندهای ضحاک صفت و مار های گزنده ای مانند احمدی نژاد در طول این سه دهه بدست آورده اند. در این روزها «ای كاش كه انقلاب نمی شد» حرف میلیونها ایرانی است كه از دست حكومت اسلامی حاصل انقلاب 1357 به تنگ آمده اند و به خاطر اینكه در پیروزی انقلاب شرکت داشته اند یا به شكلی در خدمت این حكومت بودند به شدت پشیمان هستند.
آیا آن پدر و مادری كه هنوز در عزای از دست دادن فرزندانشان كه در تظاهرات به تقلبات انتخابات ریاست جمهوری سال گذشته به دست ماموران حكومت اسلامی كشته شدند، قربانیان زندان كهریزك كه مورد تجاوز جنسی قرار گرفتند و یا میلیونها ایرانی كه از دست ناعدالتی های حکومت ولایت فقی به تنگ امده اند و میلیونها جوان بیكار كشور در این شادی جشن پیروزی انقلاب با سران این رژیم شریك هستند؟ پاسخ این سوُال از انجا بدست می اید كه به مردم اجازه داده شود تا در مورد انقلاب و دستاوردهای آن آزادانه و بدون حضور گسترده مزدوران تا دندان مصلح در خیابانها ابراز نظر كنند.
مبارزات دمکراسی خواهانه مردم ایران علیه رژیم شاه با شعارهای آزادیخواهانه، " آزادی، برابری" و شعارهای كه رنگ و بوی اقتصادی داشت شروع شد، اما توسط ایت الله خمینی از مسیر خارج شد. او با استفاده از باورهای مذهبی مردم و با دادن وعدهای در مورد آزادیهای سیاسی، اجتماعی و مجانی كردن آب، برق، پول اتوبوس و غیره توانست اعتراضات مردم را به جهت دلخواه خود سوق دهد و در نتیجه شعارهای آزادیجواهانه از صحنه ناپدید شدند و جای خود را به شعارهای مثل "برقرار باد حكومت اسلامی و بانك الله اكبر" داد و بدین ترتیب انقلاب به انقلاب اسلامی تبدیل شد وحكومت ولایت فقی حاصل مبارزات دراز مدت مردم ایران شد و جلادان بی رحمی در راس انها ایت الله خمینی به قدرت رسیدن و دست به كشتار بی رحمانه انقلابیون واقعی زدند و به دنبال یك رفراندم كه فاقد هر نوع ضوابط انتخاباتی بود حكومتی به نام جمهوری اسلامی به مردم ایران تحمیل كردند. من به خوبی روز رفراندم در سال 1979 را بیاد دارم ، وقتی كه برای گرفتن ارای مردم به روستای ما امدند، صندوق رای را در جعبه عقب یك ماشین وانت بار كه با عكسهای از ایت الله خمینی و چند شعار در طرفداری او تزئین شده بود قرار داشت و چند نفر مصلح كنار صندوق نشسته بودنند و یك تیربار مسلسل هم به بالای ماشین وصل بود، در یك طرف صندوق برگه های آری به رنگ سبز و از طرف دیگر صندوق اما كمی دورتر برگه های رای نه به رنگ قرمز قرار داشت، برداشتن برگه رای اشكار بود، كی جرعت میكرد كه برگه قرمز را بردارد و به نظرات رهبر انقلاب نه بگوید.
خساراتی مادی و معنوی که به دنبال روی کار آمدن نظام اسلامی به مردم ایران وارد آمده است همه جانبه و بسیار گسترده است. در اینجا جا دارد که به گوشهای از آن اشاره کرد. حكومت اسلامی مردم ایران را به آنچنان ملتی تبدیل كرده است كه برای مهار كردن جرم و جنایت و به گفته حاكمان تأمین امنیت اجتماعی باید نسبت به جمعیت بیشترین تعداد اعدام را در جهان داشته باشد. میلیونها نفر در ایران در فقر زندگی میکنند. از برکت این نظام هزاران جوان ایرانی مجبورند برای تامین مخارج زندگی برخلاف میل خود دست به کارهایی نادرست بزنند. علت این کارها چه می تواند باشد، آیا ایران کشور فقیر و فاقد منابع طبیعی است که نتوان در آن کار ایجاد کرد و فقر را در كشور به حداقل رساند ، یا اینکه بدبختیهای که گریبان گیر جامعه شده به برکت انقلاب اسلامی است؟.
آیت الله خمینی دریافته بود اگر جامعه ایران روند طبیعی توسعه و تكامل را پا به پای كشورهای دنیا طی كند نمی توان پایه های یك حكومت عقب مانده دینی را پایه ریزی كرد و به همین خاطر دست به بكارگیری سیاستهای برنامه ریزی شده و دراز مدتی زد تا بتواند به وسیله انها در حال و آینده پایگاه قدرتش را محكم كند. سیاستهای رژیم ولایت فقی را میتوان به چهار دسته اصلی تقسیم كرد. كه این اقدامات به چهار ستون اصلی كه بقای عمر رژیم به انها وابسته است تبدیل شده اند كه عبارتند از: منزوی کردن مردم ایران در صحنه بین المللی، سیاست یك رنگ كردن جامعه و رفتار نا مناسب با اقلیتها، فشار بر زنان و تحمیل پوشش اسلامی بر آنان و تلاش برای بدست آوردن بمب اتم. .
رژیم ولایت فقی برای پیاده كردن این سیاستها و تحمیل نظرات خود بر جامعه از غیر انسانی ترین شیوه ها از جمله اعدامهای دسته جمعی و انفرادی، شكنجه روحی و جسمی، تجاوز به دختران و پسران در زندانها، به انحصار در آوردن رسانه های جمعی و صدها نوع رفتار غیر انسانی دیگراستفاده كرده است.
انزوای مردم ایران در صحنهُ بین المللی
آیت الله خمینی بخوبی می دانست كه قادر نیست دركنار روابط عادی با جهان آزاد و بخصوص آمریكا ماشینهای تولید نااگاهی را بكار بیندازد تاخواسته هایش را اسانتر بر جامعه ایران تحمیل كند و آرزوهایش برای صدور انقلاب به كشورهای مجاور برآورده سازد، بنا براین با اقدام به گروگان گیری دیپلماتهای سفارت امریكای در اوایل انقلاب نهال دشمنی را با این كشور كاشت و به این ترتیب دشمنی با امریكا و ضدیت با دیگر كشورهای دمكراسی جهان اغاز کرد و هر نوع تحرك آزادیخواهانه مردم ایران را به این " دشمنان" ربط داد و آنها را سركوب كرد و كمبود و كاستهای جامعه كه حاصل ناكارامدیهای خودشان بود را به گردن دیگران انداختند و بدین ترتیب این مسئله به یكی از پایه های قدرت نظام تبدیل شد. آرزوی صدور انقلاب خمینی و جانشینانش خسارات جبران ناپذیری در طول این ۳٢ سال بر مردم ایران وارد كرده است. و به خاطر تحقق همین آرزوها بود كه خمینی با تحریكات مرزی عراق صدام حسین رئیس جمهور وقت این كشور را وادار به حمله به مناطق مرزی ایران كرد و با پافشاری به تداوم جنگ صدها هزار نفر را به كشتن داد و خسارات مالی فراوانی به بار امد وبعداز پایان جنگ نیز رژیم به خاطر حفظ نفوذخود در عراق برای گرفتن قرامت جنگی هیچ اقدامی نكرد.
سیاست یك رنگ كردن جامعه و رفتار با اقلیتها
حكومت عقب مانده و ارتجاعی آیت الله خمینی مانند حكومت پادشاهی با ایرانی رنگارنگ متشكل از ملتهای متفاوت مانند کرد، عرب، ترک و دیگر اقلیتهای قومی با تنوع زبانی و مذهبی مخالفت کرد و با بهاء ندادن به زبانهای مختلف ایرانی و تبدیل کردن زبان رسمی کشور به عنوان کلید ورود به جامعه سبب شده است زبانهای مثل کردی که زبان مادری میلیونها ایرانی است در معرض نابودی قرار گیرد.
در راستای همین سیاست یك دست كردن جامعه، رفتار حكومت اسلامی با اقلیتهای دینی و مذهبی مانند مسلمانان اهل تسنن، یارسانها، مسیحیان، بهایان و یا هر فرقهُ دیگر كه باب میل و سلیقه ولی فقیه نباشد بسیار خشونت بار بوده است. تخریب اماكن مذهبی اقلیتهای، به آتش كشیدن محل كسب و كار آنان و ضبط و مصادرهُ اموالشان و گرفتن و زندانی كردن انها از جمله اقداماتی بوده است كه توسط حكومت، حكومتی كه در واقع باید حافظ امنیت جان و مال شهرو ندانش باشد انجام گرفته است. رژیم اسلامی به هر گونه تحرك و اعتراض توسط اقلیتهای ملی و مذهبی در برابر این همه ظلم و ستمی که در حق انها میشود مهر تجزیه طلبانه میزند و سعی میكند با این تبلیغات اراده جمعی برای مبارزه را سست كند و از اتحاد مردم ایران بر علیه حكومت جلو گیری كند.
فشار بر زنان و تحمیل پوشش اسلامی بر انان
جایگاه و پیشرفت زنان در كسب علم ودانش و اگاهی های اجتماعی كه میتواند انان، این قشر نیرومند جامعه را نسبت به حقوق خویش اگاه كند و انان را به یك تهدید جدی برای ادامه عمر رژیم زن ستیز ولایت فقی تبدیل كند همیشه مایهُ نگرانی دولتمردان بوده است. آنان به منظور تحت فشار قرار دادن زنان ایران مسئله پوشش اسلامی و رعایت حجاب را به دقدقه بزرگی برای آنان تبدیل كرده اند و به منظـور زیر سلطه قرار دادن زنان و به اصطلاح ارتقاع امنیت اجتماعی نیروهای سركوبگر خود را بر جان زنان و دختران می اندازند و انان را مجبور می كنند از خواسته های اصلی خود كه حق برابر با مردان در تمام شعون زندگی است در برابر مشكل پوشش اجباری دست بردارند و زیر كنترول دولت در بیایند. همزمان رژیم حضور گستردهُ نظامی خود را بر جامعه به این بهانه حفظ می كنند. و به این ترتیب حكومت ولایت فقی مسئله كنترل پوشش زنان ایرانی كه می بایستی یك امر خصوصی باشد را به یك پایگاه دیگر قدرت خود در جامعه ایران تبدیل كند.
تلاش رزیم برای بدست آوردن بمب اتم.
بدست آوردن اسلحه اتمی همیشه در دستور كار حكومت ولایت فقی بوده است و هدف این است كه قدرتهای جهانی این حكومت را به عنوان یك قدرت منطقه به رسمیت بشناسند و تحت شعاع این جنجال بین المللی که به خاطر غنی سازی اورانیوم برپا کرده است اسا سی ترین حق مردم ایران را پایمال میکند. رژیم توانسته است که برنامه غنی سازی اورانیوم خود را برای جهانیان به انچنان مسئله ای تبدیل کند که همیشه بر اساس آن با دولتمردان حکومت اسلامی برخورد می شود، بنا بر این مسئله حقوق بشر به دست فراموشی سپرده می شود. در داخل كشور هم غنی سازی اورانیوم را حق مسلم مردم در برابر تمام حقهای دیگرحتی حق نفس کشیدن به مردم معرفی میكند. نهایتا حكومت اسلامی از برنامه اتمی برای محكم كردن پایه های قدرت نظام به طور چند جانبه ای استفاده میكند.
برای مردم دنیا این سوال پیش می آید كه ملت ایران چگونه تحمل چنین رژیمی را دارند و چرا مثل مردم تونس و مصر در برابر دیكتاتور قاطعانه برنمی خیزند. ؟، آیا رژیم توانسته است با اعدام و شكنجه مردم را وادار به سكوت كند؟ آیا اینقدر فقر و بیكاری و اعتیاد در میان جوانان رواج دارد كه انان نسبت به آینده خود بی تفاوت شده اند؟ آیا بی عدالتی در ایران انقدر رواج پیداكرده است كه دیگر مردم در برابر بی عدالتی تحركی نشان نمیدهند؟ آیا كارگران و مستخدمین از ترس از دست دادن شغلهایشان سكوت را اختیار كرده اند؟ آیا مردم نا اگاه هستند و اطلاعت كافی در مورد حق و حقوق سیاسی، اجتماعی و فرهنگی خود ندارند؟ ایا مردم هنور گرفتار باورهای مذهبی هستند و مظلومیت را یك پدیده خدای می دانند و در برابر آن هیچ مقاومتی نشان نمی دهند؟ آیا حركتها اعتراضی مردم فاقد رهبری است كه بتواند آن را در جهت مشخصی هدایت كند؟
یا اینكه رودخانه خشم مردم روزی طغیان میكند و پایه های سست و لرزان حکمرانی ولایت فقی را ریشه کن میکند و ایران را برای همیشه از وجود این اخوندهای جنایتكار پاك خواهد كرد؟!. من خودم شخصا به این بخش اخری معتقدم. به امید آن روز.
