۱۳۸۹ آذر ۳۰, سه‌شنبه

Sixty-second year of the Universal Declaration of Human Rights

Dec. I: Sixty-second year of the Universal Declaration of Human Rights ...


Tenth day of December AD 1948 No. 217 Qtnamh the Eleanor Roosevelt Human Rights Commission chairman when the UN had codification in the UN General Assembly votes in favor in Paris with 48 countries including Iran in the eight votes against and no abstentions veto and passed the historic document as the Universal Declaration of Human Rights to develop joint standards was recognized.

    
Approval by the UN Declaration on Human Rights most important event happened in the world and most basic fundamental rights for all people by the main international body was set. Since then the declaration as an important tool for human rights by United Nations member states have been used.ICCPR Article C that has the equal rights for all people regardless of race, nationality, sex, color, language, political opinion and any other social status is determined.
 
But the signatory countries of the Universal Declaration of Human Rights to enforce the no obligation and no major violations of this is that many countries that have authoritarian governments with respect and integrity are Khva leaving the declaration violated his right of citizens to pass without conviction that this act of symbolic aspect is that only lead to no other reaction by the United Nations and other organizations are the Oregon International.
 
But while Vdvmyn sixty years the Universal Declaration of Human Rights is behind the ruling Islamic government of Iran, one of the signatories of this declaration, violates all the clauses of this statement is the most fundamental rights of its citizens following walks. Harassment of minority ethnic, linguistic, religious, or other minorities, including Kurds, Arabs, Turks, Baluchis in the context of the Islamic system is commonplace.


 
First in article of the Universal Declaration of Human Rights states that all human beings are born free in dignity and rights are equal. But the government views the Islamic population in several different floors are classified citizens according to gender, nationality and religious discrimination are legal and people belonging to these basic social rights contained in this document human rights denied are. Discrimination in violation of this Declaration is also the second paragraph which states that anyone can without any particular distinction as to race, color, sex, language, religion, nationality, political opinion or any other belief and freedom from all social status Hayyk·h has been mentioned in the Declaration will benefit. And contrary to Article III of the Universal Declaration of Human Rights from the majority of Iranian citizens enjoy security and personal freedom are not.

  
Declaration on Article V states that can not be tortured No one treatment or punishment or cruel and that the contrary is humanity and human affairs. In 32 years the Islamic government of torture and rape of honor and dignity in prison was something common and ordinary. Government leaders of the Islamic confession Mthman and forced them to silence them put under the most brutal torture and they also break the morale for them are raped. Amputations and stoning is the most brutal punishments in Iran is done.
.
 
Declaration Article VI refers to equal rights for humans is against the law, everyone has the right personality Hqvqysh everywhere as a person before the law is known. In the Islamic system of human rights law based on gender and religion is classified, men against women have more rights. From the perspective of the Iranian judicial officials Salami government owns minority rights are far less. This injustice is a violation of Article VII of the Declaration says all are equal before the law and points out that all have the right without discrimination on the protection they enjoy.Iran's Islamic system, particular attention to Article IX The declaration does not. This Article states that his head No one can not arrest, detention or be deported. Arbitrary attacks and arrests by security forces of a regime, it is common, thousands of innocent people in prison have committed no crime because the long years in prison without trial live.

 
Iran's Islamic government policy in the affairs of the private lives of people under Article Twelfth Bill walks in which No one has privacy, family, home or correspondence shall be subjected to arbitrary interference, and the name and dignity and not far from the real case be attacked. But intervention in the affairs of citizens living in one of the foundations of power, the regime has become. Regime of various excuses, including women who cover government controls it considers a threat to its existence all the private lives of citizens are under. Regime with censorship on the media and its military presence in social institutions and places, freedom of opinion and expression, both men have been ill and this announcement is the nineteenth article Qz.
    
 
Twentieth Article of the Universal Declaration of Human Rights has two section in which the right to form associations freely and peacefully Jmtyhay for humans has been set and of not forcing people to participate in Ajtmat said. Material breach by the Islamic government is nobody covered, millions of people the right to social and political organizations are excluded unless the organization is serving the interests of the government.

 
Depriving citizens of the country's politics and administration because of political affiliations, national and Islamic system of sex work is legal, and institutional and material violation of the twenty-first Universal Declaration of Human Rights. Millions of Iranian citizens for various reasons in the choice of being deprived of state organs. For example, Article 115 of the constitution that the president should come from among the religious dignitaries and followers is the official religion of the country. Thus a large percentage of women and citizens who are not following the official religion of the country are reaching the official ban.

  
Srdmdarn Islamic government know very well that completely depends on Hakmytshan continued failure to observe the Universal Declaration of Human Rights is why it knows that violates notions of Sindhi culture and customs is not considered Islamic. Despite being condemned by the Islamic state each year the High Commissioner for Human Rights United Nations organs and repeated appeals from international human rights to respect for this country to build domestic and international obligations, violations of human rights in the form of a record low Iran continues and perhaps the time is ripe that the international community for a practical solution to the Universal Declaration of Human Rights to find.
 
www.rojawa.com10.12.2010


Ahmad Moradi

۱۳۸۹ آذر ۲۲, دوشنبه

دهم دسامبر: شصت دومین سال تصویب اعلامیه جهانی حقوق بشر...

روز دهم دسامبر سال ١۹٤٨ میلادی قطنامه شماره ٢١٧ كه النور روزولت رئیس وقت كمسیون حقوق بشر سازمان ملل متحد آن را تهیه و تدوین كرده بود در مجمع عمومی سازمان ملل متحد در پاریس  با رای موافق ٤٨ كشور از جمله ایران در برابر ٨ رای ممتنع و بدون رای مخالف  تصویب شد و این سند تاریخی به عنوان  اعلامیه جهانی حقوق بشر به معیار مشتركی برای پیشرفت حقوق بشر شناخته شد.

 با تصویب این اعلامیه توسط سازمان ملل متحد مهمترین اتفاق در تاریخ حقوق بشر در جهان افتاد و پایه ای ترین حقوق اساسی برای تمام انسانهای توسط مهمترین نهاد بین المللی تعین شد. از آن تاریخ به بعد این اعلامیه مهم به عنوان ابزاری برای بررسی رعایت حقوق انسانها توسط كشورهای عضو سازمان ملل متحد مورد استفاده  قرار گرفته است.
اعلامیه جهانی حقوق بشر دارای سی ماده است كه در آن حقوق برابر برای تمام انسانهای بدون در نظر گرفتن نژاد، ملیت، جنس، رنگ، زبان، عقیده سیاسی و هر موقعیت اجتماعی دیگر تعیین شده است.

اما كشورهای امضا‌ء كننده اعلامیه جهانی حقوق بشر برای به اجرا درآوردن آن هیچ الزامی ندارند و این مهمترین نقض آن می باشد و بسیاری از كشورهای كه دارای حكومتهای اقتدارگر و تمامیت خوا هستند  با احترام نگذاشتن به این اعلامیه حق شهروندان خود را زیر پا می گذارند بدون اینكه این عمل غیر از محكومیت كه فقط جنبه نمادین دارد منجر به هیچ واكنش دیگری توسط سازمان ملل متحد و دیگر سازمانهای وابسته به این اورگان بین المللی شٌود.

اما درحالیكه شصت ودومین سال تصویب اعلامیه جهانی حقوق بشر پشت سر گذاشته می شود كه حكومت اسلامی حاكم بر ایران، یكی از امضاء كنندگان این اعلامیه، ناقض تمام بندهای این بیانیه است و اساسی ترین حقوق شهروندان خود را زیر پا می گذارد. اذیت و آزار افراد اقلیت های قومی، زبانی، مذهبی ، یا سایر اقلیت ها، از جمله کردها، عرب ها، ترک ها، بلوچ ها در چهار چوب نظام اسلامی امری معمولی است.
 درماده اول اعلامیه جهانی حقوق بشر آمده است كه تمام افراد بشر آزاد به دنیا آمده اند و از لحاظ حیثیت و حقوق با هم برابرند. اما از دیدگاه حكومت اسلامی ایران افراد جامعه به چندین طبقه مختلف دسته بندی شده اند، شهروندان با توجه به جنسیت، ملیت و مذهب مورد تبعیض قانونی قرار می گیرند و انسانها به خاطر اینگونه تعلقات از اساسی ترین حقوق اجتماعی مندرج در این سند حقوق بشری محروم هستند. این تبعیضات ناقض بند دوم اعلامیه هم می باشد كه در آن امده است كه هر كس میتواند بدون هیچگونه تمایز مخصوصا از حیث نژاد، رنگ، جنس، زبان، مذهب ملیت،،عقیده سیاسی یا هر عقیده دیگر و همچنین وضع اجتماعی از كلیه آزادی هائیكه در اعلامیه ذكر شده است بهره مند گردد. و بر خلاف  ماده سوم اعلامیه جهانی حقوق بشر هم اكثر شهروندان ایرانی از امنیت و آزادی های شخصی برخوردار نیستند.

  در ماده پنجم  اعلامیه آمده است كه احدی را نمیتوان تحت شكنجه یا مجازات یا رفتاری قرار داد كه ظالمانه و یا بر خلاف انسانیت و شئون بشری باشد. در ۳٢ سال عمر حكومت اسلامی شكنجه و تجاوز به شرف و كرامت انسانها در زندانهای ایران امری رایج و معمولی بوده است. سردمداران حكومت اسلامی برای اعتراف گیری از متحمان و مجبور كردن انها به سكوت، آنان را زیر وحشیانه ترین شكنجه ها قرار می دهند و برای در هم شكستن روحیه آنان انها را مورد تجاوز جنسی قرار می دهند. قطع اعضای بدن و سنگسار از وحشیانه ترین مجازاتهای است كه در ایران انجام میگیرد. 
 ماده ششم اعلامیه اشاره به حق برابر برای انسانها در برابر قانون دارد، هر كس حق دارد كه شخصیت حقوقیش در همه جا بعنوان یك انسان در مقابل قانون شناخته شود. در نظام اسلامی ایران حق انسانها در برابر قانون بر اساس جنسیت و مذهب طبقه بندی شده است، مردها در برابر زنان از حق بیشتری برخوردار هستند. از دید مقامات قضائی حكومت سلامی ایران اقلیتهای مذهبی صاحب حق و حقوق به مراتب كمتری هستند. این بی عدالتی ناقض بند هفتم اعلامیه هم میباشد كه می گوید همه در برابر قانون مساوی هستند و اشاره می كند كه همه حق دارند بدون تبعیض از حمایت قانون بر خوردار باشند.
در نظام اسلامی ایران توجه خاصی هم به ماده نهم اعلامیه حقوق بشر نمی شود. در این ماده امده است كه احدی نمیتوان خود سر توقیف، حبس یا تبعید شود. بگیر و ببند خودسرانه توسط نیروهای امنیتی رژیم یك امر رایج است، هزاران نفر بی گناه در زندانهای ایران بدون اینكه جرمی مرتكب شده باشند سالیان دراز داخل زندان بدون محاكمه بسر می برند.

 سیاست حكومت اسلامی ایران در امور زندگی خصوصی انسانها نیز ماده دوازدهم اعلامیه را زیر پا می گذارد كه در آن امده است احدی در زندگی خصوصی،امور خانوادگی، اقامتگاه یا مكاتبات خود نباید مورد مداخله خود سرانه واقع شود و شرافت و اسم و رسمش نباید مورد حمله قرار گیرد. اما دخالت در امور زندگی شهروندان به یكی از پایه های قدرت نظام اسلامی تبدیل شده است. رژیم به بهانه های مختلف از جمله كنترول پوشش بانوان كه حكومت ان را خطری برای موجودیت خود میداند تمام زندگی خصوصی شهروندان را زیر نظر دارند. رژیم با سانسور شدید بر وسایل ارتباط جمعی و حضور گسترده نظامی خود در نهادها و اماكن اجتماعی، آزادی عقیده و بیان را هم از انسانها گرفته است و این مسئله نا قض ماده نوزدهم اعلامیه می باشد.
    
 ماده بیستم اعلامیه جهانی حقوق بشر دارای دو بند است كه در آن حق تشكیل آزادنه مجامع و جمعتیهای مسالمت آمیز برای انسانها تعیین شده است و از مجبور نكردن افراد به شركت در اجتماعت میگوید. نقض این ماده هم توسط حكومت اسلامی به هیچ كس پوشیده نیست، میلیونها انسان از حق داشتن تشكلهای سیاسی و اجتماعی محروم هستند مگر اینكه آن تشكل در خدمت منافع حكومت باشد.

 محروم كردن شهروندان از مسائل سیاسی و اداره امور كشور به خاطر تعلقات سیاسی، ملی و جنسی در نظام اسلامی كاری نهادینه شده و قانونی است و این ناقض ماده بیست و یكم اعلامیه جهانی حقوق بشر است. میلیونها شهروند ایرانی به دلایل مختلف از حق انتخاب شدن در اورگانهای دولتی محرومند. به عنوان مثال در قانون اساسی جمهوری اسلامی اصل ١١٥ آمده است كه رئیس جمهور باید از میان رجال مذهبی و پیرو مذهب رسمی كشور باشد. بدین ترتیب زنان و در صد زیادی از شهروندان ایرانی كه پیرو مذ‌هب رسمی كشور نیستند از رسیدن این مقام منع می شوند.

  سردمدارن حكومت اسلامی بخوبی میدانند كه ادامه حاكمیتشان كاملا بستگی به رعایت نكردن اعلامیه جهانی حقوق بشر است به همین دلیل آن را سندی ناقض می داند كه مفاهیم فرهنگ و اداب و رسوم اسلامی در نظر نگرفته است. با وجود محكوم شدن  هر ساله حكومت اسلامی ایران توسط کمیسر عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد و درخواستهای مكرر  اورگانهای مدافع حقوق بشر بین المللی از این كشور برای احترام نهادن به تعهدات داخلی و بین المللی، نقض روز افزون حقوق بشر به شكل كم سابقه ای در ایران ادامه دارد و شاید وقت آن رسیده باشد كه جامعه بین المللی راه حلی برای عملی كردن اعلامیه جهانی حقوق بشر پیدا كنند. 

10.12.2010
ا.مرادی

۱۳۸۹ آبان ۸, شنبه

علت رقم ٦٠ در صد بیكاری در استان كرمانشاه چیست؟!

استان كردنشین كرمانشاه با توجه به تركیب جمعیتی كه شامل پیروان اقلیتهای دینی و مذهبی از جمله یارسانها و سنیها میشود،
بطور مضاعف تحت ظلم، و با نا عدالتی اقتصادی از طرف دولت روبرو است. جارج از ان تعداد زیاد نیروی كاری كه ناچار  
به ترك خانواده های خود به منظور پیدا كردن كار به شهرهای دیگر روی می اورند، ٦٠ در صدی دیگر از مردم این استان بیكارند.  ركود اقتصادی، عدم تحرك بازار كار و نبودن سرمایه برای سر مایه گزاری و ایجاد شغل برای نیروی كار، بیشتر جوان این شهر را از زندگی نا امید كرده و استفاده از موارد مخدر به جای تفری و گردش به یك امر رایج تبدیل شده است. روی اوردن جوانان به اعتیاد، فحشا و گوشه گیر شدن به یك معضل بزرگ اجتماعی تبدیل شده است. روستاها از خدمات درمانی محروم هستند، مشكلات حمل و نقل عمومی، خرابی جاده ها، كمبود امكانات تحصیلی و ده ها كمبود دیگر نمایانگر سیاستهای تبعیض امیز حكومت اسلامی است   .
  

أكثر انقلابها و جنبشهای مدنی در دنیا منجر به تعغیرات وسیعی در جامعه به منفعت مردم، از جمله برقراری حكومتی برخاسته از اراده توده های مردم میشود. اما نتیجه انقلاب اسلامی سال ١۹٧۹ برای ملتهای ایران كاملا عكس این ماجرا شد. مردم ایران برای كسب آزادیهای سیاسی بر علیه حكومت پادشاهی قیام كردنند و در نتیجه این قیام حكومت اسلامی به رهبری ایت الله خمینی كه وعده آزادی و عدالت در جامعه ایران داده بود به قدرت رسید.  بر خلاف وعده های رهبر انقلاب نه تنها هیچ آزادی سیاسی نصیب مردم ایران نشد بلكه آن نسبتا آزادی اجتماعی و فرهنگی كه داشتند از دست دادند. ثروت و سامان كشور در خدمت صدور انقلاب و دخالت اخوندها در امور داخلی كشورهای دیگر قرار گرفت و با را اندختن جنگ با عراق خسارت جانی و مالی جبران نا پزیری به مردم ایران تحمیل كرد. دامنه خصارات وارد شده بر مردم ایران و زیر بنای اقتصادی كشور خیلی گسترده تر از ان است كه من بتوانم در این مطلب به ان بپردازم، از سوریه و لبنان گرفته تا افغانستان، گروهای شیعه عراقی، سریلانكا و دیگر گروهای بنیادگرا در سایر نقاط دنیا همه زیر چتر كمكهای مالی و حاتم بخشیهای حكومت اسالامی قرار دارند . با وجود در امد هزاران میلیاد دلاری نفت در این ۳٢ سال گذشته، در صد بالای بیكاری، تورم، ركود اقتصادی و صدها مشكلات اجتماعی دیگر ناشی از عقب مانگی اقتصادی نشان می دهد كه مردم ایران تا چه حدی از سر مایه ملی محروم نگه داشته شده اند.

 اما نشانه های اشكارتر بی بهره بودن مردم ایران از سرمایه كشور در استانهای كرمانشاه و كردستان كه عمدتا كرُد نشین هستند خوبتر دیده می شود و، قصد من هم از نوشتن این مطلب اشاره به این موضوع است.

  سیاست تبعیض امیز حكومت اسلامی بر علیه اقلیتهای ملی و مذهبی تنها به محروم كردن انها از شركت در مسائل سیاسی ، حق مشاركت از اداره امور مملكت، حق انتخاب نماینده های خود در اورگانهای مختلف ، و انجام فرائض فرهنگی و مذهبی محدود نمی شود,  بلكه این مناطق مورد نوعی تحریم اقتصادی از طرف حكومتهای مركزی ایران مخصوصا در این ۳١ سال عمر این حكومت اسلامی بوده است .

در واقعه حكومت اسلامی در ابتدای به قدرت رسیدنش با زندانی كردن و اعدام  ازادیخواهان و دگر اندیشان نفرت خود را نسبت به كسانیكه خواهان برقراری عدالت و حق شهروندی برابر برای تمام افراد در جامعه بودند نشان داد، چونكه سردمداران رژیم بخوبی میدانستند كه اگر در ایران عدالت رعایت شود و تمام شهروندان از حق مساوی برای تصمیم گیری در تمام امورات از جمله حق انتخات كردن و انتخاب شدن داشته باشند، دیگر این رژیم و نمایند‌هایش هستند كه در واقع در اقلیت هستند و دیگر هیچ پایگاهی برای حفظ قدات ندارند.
  
  همچنین حكومت ولایت فقی همیشه از درك اجتماعی و تحولات فكری مردم ایران بطور كلی و مخصوصا اقلیتهای ملی و مذهبی وحشت داشته است. سر دمدارن رژیم همیشه سعی كرده اند كه مانع دست یابی مردم به اطلاعاتی شود كه بتواند انان را  از نداشتن حق و حقوق اجتماعی در معیارهای بین المللی اگاه كند، تا مردم اسانتر فضای موجود را حضم كنند . بنا بر این رژیم  مقدار زیادی از سرمایه مملكت را خرج جلو گیری از ارتقاع سطح اگاهی مردم و رسیدن اطلاعت درست به دست آنان كرده است. و همیشه سعی كرده است با ایجاد فضای امنیتی مخصوصا در مناطق محل زندگی اقلیتهای ملی و مذهبی، حضور نظامیش در كوچه و بازار برای نظارت بر زندگی خصوصی انان توجیه كند.

   انگیزه اصلی مقامات كنونی حكومت اسلامی از ایجاد فضای امنیتی در استانهای غربی ایران، عمدتا كردنشین، دنباله همان سیاست امت واحده اسلامی و یكسان سازی جامعه است كه از ابتدای به روی كار امدنش دنبال كرده است. رژیم توانسته با بكار گیری نیروی نظامی تا بحال هر گونه مقاومت مردمی را سركوب كند و سعی میكند كه سیاستهای خودش را به زور هم شده به مردم تحمیل كند. اما رژتم اسلامی حاكم بر ایران هرگز به سركوب خشونت بار علیه  ملت كرُد اكتفا نكرده است و در حقیقت هنوز احساس نمی كند كه كنترول كامل اوضاع را به دست گرفته باشد. به همین دلیل اقدام به اعمال تبعیضات اقتصادی علیه این مردم كرده كه انسان می تواند از ان به عنوان تحرتم اقتصادی نام برد. فقر،بیکاری، اعتیاد ،دستگیری، شكنجه و اعدام به جای خدمات اجتماعی نسیب ملت كرُد بوده است.
 
استان كردنشین كرمانشاه با توجه به تركیب جمعیتی كه شامل پیروان اقلیتهای دینی و مذهبی از جمله یارسانها و سنیها میشود، بطور مضاعف تحت ظلم، و با نا عدالتی اقتصادی از طرف دولت روبرو است. جارج از ان تعداد زیاد نیروی كاری كه ناچار  به ترك خانواده های خود به منظور پیدا كردن كار به شهرهای دیگر روی می اورند، ٦٠ در صدی دیگر از مردم این استان بیكارند.  ركود اقتصادی، عدم تحرك بازار كار و نبودن سرمایه برای سر مایه گزاری و ایجاد شغل برای نیروی كار، بیشتر جوان این شهر را از زندگی نا امید كرده و استفاده از موارد مخدر به جای تفری و گردش به یك امر رایج تبدیل شده است. روی اوردن جوانان به اعتیاد، فحشا و گوشه گیر شدن به یك معضل بزرگ اجتماعی تبدیل شده است. روستاها از خدمات درمانی محروم هستند، مشكلات حمل و نقل عمومی، خرابی جاده ها، كمبود امكانات تحصیلی و ده ها كمبود دیگر نمایانگر سیاستهای تبعیض امیز حكومت اسلامی است.
 دستگیری و اعدام روزانه شهروندان و خفه خوان سیاسی موجب شده است كه مسئله محرومیت اقتصادی كمتر در مناطق به حاشیه رانده شده تحت تو جه رسانه ها و سازمانهای حقوق بشری قرار گیرد تا از آن انتقاد شود. مشكلات اقتصادی در این مناطق انقدر شدید است كه دارد ریشه های بنیادی خانوادها را هم از بین میبرد و مردم نسبت به باورهای دینی و ارزشهای فرهنگی خود بی احساس شده و مجبورند كه برای معار معاش زندگی هر نوع ظلم و ستمی را قبول كنند و ناچار به پذیرش و پی روی از خواست گروه حاكم می شوند، این هدفی بوده كه این حكومت از ابتدای به قدرت رسیدنش دنبال كرده.

 اما اینكه یك عده قلیلی خودش را صاحب همه چیز میداند و قشر بسیار وسیعی از جامعه ایران از پیشرفت اقتصادی و خدمت اجتماعی تا این حد محروم كردن مورد توجه و در دستور كار نهاد های مختلف، سازمانهای حقوق بشری، رهبران مخالف حكومت و رسانه ها قرار نمی گیرد مایه تاسف است چونكه این مسئله می تواند موجب فروپاشی ساختار كشور شود و پایه های همزیستی ملتهای ایران را زیر سوال میبرد.

www.rojawa.com

27.10.210

ا.مرادی

۱۳۸۹ مهر ۱, پنجشنبه

انفجار مهابات، خدمتی به حكومت اسلامی ایران


در پی انفجار مرگ بار روز چهارشنبه ۳١ شهریور در‌حاشيه مراسم رژه نیروهای مسلح رژیم اسلامی در شهر مهابات تعداد زیادی از شركت كنندگان و تماشاگران  این مراسم كشته و زخمی شدند و این انفجار خسارت بزرگی برای مردم منطقه و كشور به حساب می اید. من ضمن اظهار تاسف و همدردی با قربانیان این رویداد، آن را محكوم می كنم.
  این چنین رفتار خشونت آمیزی زاینده ترویج فرهنگ خشونت، خرافات و بنیاد گرای توسط رژیم اسلامی حاكم بر ایران در كل منطقه است. این حكومت در طول سی سال عمرش با هزینه كردن میلیونها دلار از سرمایه كشور برای دخالت در امور كشورها به اشكال مختلف از جمله تحریك سازمانهای تروریستی به اعمال خشونت امیز، شهروندان ایرانی را در معرض انتقام سازمانهای مختلف تروریستی قرار داده است و ما امروز باید شاهد كشته شدن مردم بی گناه در خیابانها باشیم و مسئولیت چنین اتفاقی و دفاع از امنیت مردم به عهده نظام حاكم بر كشور است.
در كشوری كه  شهروندانش می توانستند با استفاده از ثروت طبیعی و پیشڕفت علم و دانش در آرامش و رفاه زندگی كنند، حالا باید در سایه این رژیم اسلامی، شاهد كشته شدن فرزندانشان در خیابان توسط بمب باشند. اما هر وقت این چنین اتفاق ناگواری روی می دهد، غیر از رژیم اسلامی ایران همگان به فكر علت بوجود آورنده چنین وضعیتی و جلو گیری از تكرار آن می افتند..
   حكومت اسلامی با بكاری گیری تمام امكانات از جمله خشونت، سعی بر این داشته است كه مردم را  با فرهنگ استبداد، و بی ربط كردن انان  در مورد  سرنوشت خویش عادت دهد.  مردم را مجبور  به ترك ارزشهای شخصی خود كه خواست میل حاكمیت نیست و جلوگیری از تحولات فكری مردم، همیشه محور اصلی سیاست رژیم بوده است  و طبیعتا در چنین فضائی انجام چنین جنایتی  اسانتراست.
   سو استفاده از چنین عمل خشونت امیزی كار همیشگی حكومت گران بوده است. بعد از این اتفاقات رژیم  همیشه تعدادی را به بهانه های مختلف دستگیر می كند و به خاطر ترساندن مردم تعدادی را در انظار عموم اعدام می كند و از این موضوع برای ایجاد وحشت بین مردم استفاده می كند. این اقدام رژیم این احتمال را تقویت می كند كه این عملیات خشونت امیز كار مزدوران خود رژیم باشد. در هر صورت این رژیم است كه برنده اصلی چنین ماجراهای می شود.
 بعضی از خبرها حاكی از ناارامی و اشفتگی در شهرهای مهابات و سقز به دنبال چند در گیری مسلحانه بین نیروهای رژیم و گروهای ناشناس است و بی شك رژیم از این انفجار برای متشنج كردن بیشتر اوضاع و فراهم كردن فضای سركوب استفاده میكند و با بكار گیری ماشین سركوبش در كردستان و اعدام گروه دیگری از جوانان را توجیع میكند. بنا براین در چنین وضعیتی حكومت اسلامی برای پیشبرد اهداف سركوبگرانه خود از این اقدام استقبال می كند و.در حال حاضر فضاي شهر امنيتي است.
 به نظر من مجریان چنین اعمالی باید بدانند نه تنها ضربه به رژیم وارد نیاورده اند بلكه وضعیت امنیتی منطقه اشفته تركرده و این امر موجب تنگتر شدن فضای مبارزه مدنی ملت كرُد خواهد شد.
23.9.210
ا. مرادی

۱۳۸۹ مرداد ۲۷, چهارشنبه

نگاهی به عرصه تنگ حكومت اسلامی ایران



نگاهی به عرصه تنگ حكومت اسلامی ایران

قبل از به روی كار آمدن آقای احمدی نژاد به عنوان رئیس جمهور حكومت اسلامی ایران دو نوع سیاست درعرصه بین الملل را می توانست در برابر این حكومت مشاهده كرد. بیشتر كشورهای دنیا مخصوصا دولتهای با اهمیت اروپا معتقد بودند كه می توان از طریق تعامل و گفتگو حكومت اسلامی را قانع كرد كه دست از سیاستهای مخرب خود، از جمله پشتیبانی از سازمانهای تروریستی، غنی سازی اورانیوم و در نهایت دست از سركوب و پایمال كردن حقوق مردم ایران بردارد، و همزمان روابط سیاسی و اقتصادی خود را با این رژیم حفظ كردند. اما با روی كار آمدن اقای محمود احمدی نژاد به عنوان رئیس جمهورحكومت اسلامی ایران ماهیت اصلی این رژیم برای ایرانیان و مردم دنیا مخصوصا آن دسته از دولتهای كه هنوز دارای روابط دیپلماتیك با این دولت بودند روشن شد و نقاب از چهره رژیم افتاد. مشخص شد كه این گروهی كه به نام دین حكومت می كنند و خودشان را نماینده خدا روی زمین میدانند، چیزی نیستند بجز دیكتاتورهای كه به زور سر نیزه به كرسی قدرت تكیه زده اند و هیچ قاعده و قوانینی چه در عرصه خارجی و داخلی رعایت نمی كنند
.
روابط بین المللی رژیم.  
روابط ایالات متحد امریكا در قبال حكومت اسلامی ایران بر اساس همان دشمنی بود كه ایت الله خمینی همزمان با به قدرت رسیدن با این كشور اغاز كرده بود .در اینجا لازم است كمی مختصرا به تاریخ روابط حكومت اسلامی ایران با ایالات متحده بنگریم. در اوایل پیروزی انقلاب اسلامی در ایران ایت الله خمینی بر طبق یك برنامه مشخص نهال دشمنی را با ایالات متحده كاشت و اشغال سفارت خانه این كشوردر سال ١۹٧۹ و به گروگان گرفتن كارمندان ان توسط گروهی به نام دانشجویان پی رو خط امام اولین ثمره این نهال دشمنی بود. حكومت اسلامی با پروراندن گروهای تروریستی در خاورمیانه و تهدید منافع امریكا از جمله انفجار مقر سربازان این كشوردر سال ١۹٨۳ در بیروت به دشمنی خود با ایالات متحده بدون در نظر گرفتن منافع ملی مردم ایران ادامه داد. در واقع رژیم اسلامی ایران دشمنی با امریكا را به یكی از پایه های قدرت برای بقای خود تبدیل كرد و روابط بین امریكا و حكومت اسلامی تا روی كار آمدن بارك اوباما به عنوان رییس جمهور امریكا بر همین اساس ادامه داشت
.
اما با روی كار آمدن آقای اوباما نقشه سیاسی جهان در قبال حكومت اسلامی ایران تعغیر كرد. رئیس جمهور تازه امریكا پیشنهاد گفتگوی بی قید و شرط برای حل اختلافات بین دو كشور از جمله غنی سازی اورانیوم كرد. در واقعه این پیشنهاد حاوی دو پیام بود، پیام اول به سردمدارن حكومت اسلامی برای حل اختلافات به شیوه های مسالمت امیز بود. اقای اوباما با پیشنهاد خود توانست به مردم دنیا پیام دهد كه حكومت اسلامی ایران غیر قابل اعتماد است باید با آن بطور جدیتری بر خورد كرد.
با رد پیشنهادات رییس جمهور امریكا توسط رهبران حكومت اسلامی ، رفته رفته تعداد بیشتری از كشورها به اردوی سیاسی ایالات متحده پیوستند، نه تنها قطنامه چهارم توسط شورای امنیت تصوتب شد، بلكه تعداد زیادی از كشورها در اقدامات كم سابقه ای تحریمهای یك جانبه علیه حكومت اسلامی به اجرا در آوردند. روسیه كه یكی از متحدان این حكومت بود به حامیان تحریمهای اقتصادی تهران پیوست و به یكی از منتقدان سیاست اتمی ایران تبدیل شد و رئیس جمهور این كشور اقای مددفد چندین بار بطور مستقیم از جاطلبی های اتمی حكومت اسلامی انتقاد كرده است.
.
هر چند كه اقای احمدی نژاد تحریمهای بین الملی را كم اهمیت تلقی میكند و برای مخاطبان داخلی و خارجی خود آن را كاغذ پاره می خواند. شاید این امر در مورد زندگی شخصی ایشان و دیگر رهبران حكومت اسلامی صدق كند كه تحریمها هیچ تاثیری بر زندگی عادی انها ندارد، اما واقعیت آن نیست كه اقای احمدی نژاد از طریق رسانه های تحت انحصار دولت به خورد مردم ایران میدهد. تا ثیرات این تحریمهای بر زندگی روزمره مردم كاملا اشكار است، مردم به فكر زخیره بنزین و دیگر مایحتاج زندگی افتاده اند. كار رژیم به انجا كشیده شده است كه مجبور شده اند كه بنزین را با قیمت گران از تركیه بخرند، صادرات بنزین در ماهای اخیر ٥٠ درصد كاهش یافته است

درعرصه داخلی
در عرصه داخلی هر چند كه به نظر میرسد كه رژیم توانسته است تا حدودی تظاهرات خیابانی بعد از انتخابات ریاست جمهوری با بكارگیری نیروی نظامی را موقطعاٌ سر كوب كند، ولی با این اقدام مهر صحت را بر روی نا مشروعیت خود گذاشت و دستشان به خون مردم الوده تر شد، طبل بد نامیشان در عالم كوبیده شد. حكومتگران برای حفظ این نظام استبدادی مجبور شدنند كه دایره قدرت را تنگتر كنند ، بسیاری از چهرهای ریز و درشت اصلاح طلب نظام را حذف كردند، آنها را تحدید به تجاوز و مورد ضرب و شتم قرار دادند.
فتوای ایت الله خامنه ای مبنی بر الزامی بودند اطاعت از او یكی از نشانه های مهم رو به زوال رفتن حكومت اسلامی است. رهبر حكومت اسلامی احساس كرده است كه پس از اینكه او شتابزده پیروزی احمدی نژاد درنتیجه آن انتخابات قلابی را تائید كرد و فرمان سركوب مردم را به نیروهای درنده زیر فرمانش داد، دیگرهیچ گونه مشروعیتی برای او به عنوان ولی فقیه باقی نمانده، بنا براین او با صدور این فتوا خودش را نماینده خدا معرفی كرد تا شاید تعدادی ساده لو از او اطاعت كنند و به این صورت بتواند لشكر شكست خورده خود را جمع آوری كند و به حاكمت خود كمی مشروعیت بخشد.
اگر بخواهیم نشانه های دیگری از رو به شكست رفتن حكومت اسلامی را نام ببریم، هشدار مدتی پیش ایت الله محمد تقی مصباح يزدی، (روحانی تندرو و عضو مجلس خبرگان كه بسیاری او را پدر معنوی احمدی نژاد میدانند) كه گفت بعيد نيست در آينده فتنهای شديدتر توسط افرادی صورت گيرد که امروز آنها را به عنوان نيروهای ارزشی میشناسيم همانگونه که در فتنه اخير کسانی که قبلاً نخست وزير، رئيس جمهور و رئيس مجلس نظام بودند، حضور داشتند. همچنین اختلافات شدید بین جناح اصولگرایان، كشمكلش میان برادران لاریجانی روسای دو قوه مقننه وقضاییه و اقای احمدی نژاد، اختلاف شدید بین مجلس و دولت بر سر مسائل مختلف و نا كار آمدی دولت در برابر مشكلات كشور، همه اینها حكایت از شكافهای عمیق در درون حاكمت و در نتیجه رو به زوال رفتن این حكومت نا مشروع دارد. در واقع هشدارهای مصباح یزدی تائید كننده همین اختلاف و كشمكش در داخل جناح حاكم است.
اگر هم حكومت توانسته اعتراضات را سركوب كرده باشد ، اما در مسیر خواسته های مردم غیر از دروغ های مردم فریبانه هیچ اقدامی به عمل نیاورده، وضعیت زندگی مردم از انچه بود به مراتب بدتر شده است، ناعدالتی بی داد می كند، چرخ اقتصاد مملكت دارد از نفس می افتد. شاخص تورم بالا میرود، نرخ بیكاری در سه ماهه اول سال جاری از مرز ١٤ درصد گذشته است.

سیاست گذاران حكومت اسلامی در برابر این مشكلات بانك پیروزی سر میدهند، اما پیروزی در برابر چه كسی؟. اگر منظورشان پیروزی دیپلماتیك در صحنه بین المللی یا در مقابل امریكا است، برای ثابت كردن كذب این ادعا فقط كافی است به واردات بنزتن از تركیه با قیمت ٢٥ درصد گرانتر از بازار عادی اشاره كرد و یا اگر منظورشان پیروزی در برابر مردم ایران است، فضای نظامی و اماده سازی نیروهای سركوبگر برای مقابله با اعتراضات احتمالی مردم كه رژیم به خوبی ان را احساس میكند، ادامه بازداشتهای خود سرانه اصلاح طلبان، شكنجه و اعدامها نشانه ترس رژیم از بروز دوباره تظاهرات و مبارزات دمكراسی خواهانه مردم است.
بنا بر این با توجه به موقعیت بسیار آشفته حكومت اسلامی در صحنه داخلی و انزوای بی سابقه بین المللی این رژیم، میتوان نتیجه گیری كرد كه دارد عرصه بر رژیم تنگ تر می شود و وارد روزها یا ماهای سرنوشت سازی می شود و بعید نیست كه جناحهای درون رژیم برای حفظ نظام اقای احمدی نژاد و دولتش را نیزقربانی كنند
.
http://www.moradi-a.blogspot.com/
19.8.2010
ا. مرادی

۱۳۸۹ مرداد ۲۶, سه‌شنبه


!ایا می توان از پل قانون اساسی جمهوری اسلامی به دمكراسی گذركرد؟

مبارزات دمكراسی خواهانه مردم ایران همزمان با دهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری، جنبش سبز نام گرفت و آقایان میر حسین موسوی نخست وزیر پیشین همین نظام و اقای مهدی كروبی كه یكی از چهره های مهم نظام بوده سر شناس ترین رهبران آن معرفی شدنند. اما دراوایل شكل گیری این جنبش ابهاماتی در مورد اهداف این رهبران وجود داشته است كه مانع تبدیل جنبش سبز به یك حركت قابل اعتماد، فرا گیر و مورد اطمینان تمام فعلان جنبش سبز در داخل و خارج كشور و دیگر نیروهای مخالف رژیم و در نتیجه تبدیل شدن آن به یك نیروی فراگیری كه بتواند مبارزات مردم را به جهت رسیدن به یك حكومت مردمی هدایت كند بوده است.
مهمترین ابهام تاكید رهبران این جنبش از جمله آقای میر حسین موسوی به وفاداری به نظام و حفظ دست آوردهای انقلاب و انتخابات در چهارچوب همین قانون اساسی جمهوری اسلامی بوده، قانونی كه انتخاباتهای دوره های گذشته هم درسایه آن انجام گرفته كه از میان صدها نامزد انتخاباتی فقط تعدادی انگشت شمار از فیلتر شورای نگهبان،شورای كه اعضای ان بطور مستقیم یا غیر مستقیم توسط ایت الله خامنه ای كه خود رهبر غیر منتخب مردم هستند رد شدنند.
اگر هدف آقای موسوی از انتخابات در چهارچوب همین قانون اساسی این باشد كه به حاكمیت گفته باشد كه از قانون اساسی مثل پلی استفاده شود كه بتوان آن را روی این شكاف بزرگ میان دو جناح اصلاح طلب و اصولگرایان یا همان جناحی كه از شنیدان كلمه دمكراسی واهمه دارند بگذارد، وبا برگزاری یك انتخابات در چهارچوب همین قانون اساسی بدون اینكه جناح حاكم احساس نفی و عقب نشینی كرده باشد و بدین صورت مهره های نظام از مقاومت خود در برابر انتقال قدرت از این نظام به یك سیستم دمكراتیك بكاهند, دراین حالت هم حاكمیت تا حالا هیچ اعتناعی به این امر نكرده است و هیچگونه انعطافی از خود نشان نداده است .
در آن طرف قضیه مردم خسته از نظام و قانون اساسیش وجود دارد كه خواستار تعقیر نظام هستند و با رهبرانی روبرو هستند كه خواستار اجرای تمامی بندهای قانون اساسی بدون تنازل هستند. هر چند كه اقای موسوی كه شناخته ترین رهبر جنبش سبز به حساب می آید برای روشن كردن موزه خود با صدور بیانیه شماره ١٨ كه بسیاری از آن به عنوان منشور جنبش سبز یاد می كنند, ضمن تحكیم مو قعیت خود به عنوان رهبر این جنبش به تشری آرمانهای آن پرداختند و در این بیانیه خواستار حقوق برابر برای شهروندان بدون در نظر گرفتن نژاد، قومیت، دین، مذهب، جنسیت، موقعیت اجتماعی و شیوه تفكر شدنند.
آقای میرحسین موسوی در ادمه تلاشها یش برای كنار زدن ابهامات در مورد اهداف خود خواستار رفع سانسور، دست رسی آزاد به مطبوعات و برخوردار بودن مردم از حق تجمعات و تشكیل شبكه های اجتماعی شدنند. برای پاسخ دادن به این سوالات خانم زهرا رهنورد همسر اقای موسوی در این عرصه هم پا به میدان گذاشتند و در گفتگو با «روز آنلاین» از قانون اساسی به عنوان سندی که «ما را از کورمال کورمال راه رفتن و آنارشیسم محفوظ میدارد» یاد می‌کند. و هر دوی انها نیز اضافه می‌کنند که این قانون وحی منزل نیست و می‌توان با اراده ملی آن را تغییر داد.
به منظور جلب حمایت اقلیتهای دینی و ملی اقای موسوی در بیانیه شماره ١٨ خود و در گفته های قبلیش از رعایت حق و حقوق اقلیتها بدون در نظر گرفتن دین، نژاد، جنسیت، شیوه تفكر و نحویه زندگی تاكید كردند. اقلیتهای ملی و مذهبی كه قشر و سیعی از جامعه ایران را تشكیل می دهند و با توجه به شرایط جهان امروز كه دیگر هیج رژیمی نمی تواند بدون رعایت حق اقلیتها بر طبق منشوارهای بین المللی جای پای در جامعه بین الملل داشته باشد، می بایستی اقای موسوی ودیگر رهبران مخالف پا را از این فراتر بگدارند و به مسئله اقلیتها وسیعتر بنگرند.
در ادامه كوششهای رهبران جنبش سبز برای جلب حمایت بیشتر اقشار مختلف ایران نشانه های از گرایشات ملی گرای به چشم می خورد و سعی میكنند جنبش سبز را یك جنبشی كه ریشه ملی دارد و حافظ منافع ملی و تجلی گرفته از فر‌‌‌هنگ ایرانی باشد معرفی می كنند. از اینكه جنبش دمكراسی خواهانه مردم ایران ادامه مبارزات مردم ایران برای باز یافتن ارزشهای فرهنگی، ملی و برقراری یك دولت متمدن كه با شیوه زندگی مردم ایران همخوانی داشته باشد شكی نیست، اما نقش این رهبران از جمله اقایان میرحسین موسوی ٨ سال نخست وزیر و مهدی كروبی رییس مجلس این نظام و نقششان در بوجود آمدن این انقلاب فرهنگ ستیز با این گفته ها یشان در تناقض است.

اما ایا این رهبران تا چه حدی توانسته باشند برای رسیدن به یك تفاهم حداقلی كه بتوانند همه فعلان جنبش سبز و دیگر نیروهای مخالف را در یك جبهه مشتركی كه بتواند مبارزات گسترده مردم ناراضی را به جهت یك هدف مشخص هدایت كند موفق شده باشند نشانه های جدًی به چشم نمی خورد. از طرف حاكمیت هم بعداز فتوای اخیر ایت الله خامنه ای هم مبنی بر اینكه تمام مردم ایران باید از او لزوماً اطاعت كنند معلوم است او هیچ توجهی به خواسته های رهبران جنبش سبز ندارد و تصمیم دارد حلقه قدرت را تنگتر كنند و به سیاست سركوب ادامه دهد .

در این میان با توجه به فتوای اخیر ایت الله خامنه ای كه نشانه بی توجه ای او به قانون اساسی و موضع دولت مبنی بر تن ندادن به خواسته های مردم و ادامه سركوب و گسترش نارضایتیها ناشی از سوء مدیریت دولت حاكم و تحریمهای بین المللی بر علیه سیاستهای اتمی جمهوری اسلامی، چند سناریوی برای از بین بردن این نظام و كوتاه كردن دستهای بی رحمشان بر سر مردم رنج دیده ایران را باید در نظر دورنداشت از جمله حمله نظامی از طرف یك كشور خارجی، انقلاب یاكودتای نظامی.
در بد ترین شرایط ممكن است كه رژتم برای بقای خودش به اختلافات قومی و فرقه ای بین اقشار مختلف كشور دامن بزند و منجر به تشنجات و جنگ داخلی شود. مسئولیت هركدام ازاین اتفاقات تنها به دوش سردمداران نظام است و باید پاسخ گوی آن باشد.
http://www.rojawa.com/

7/29/2010

ا.مرادی

در مورد سایت رۆژئاوا

نشریه سیاسی اجتماعی مستقڵ است که خودش را همراه مردم ایران در مبارزه حق طلبانه برای رهای از چنگ حکومت واپسگرای اسلامی حاکم بر این سرزمین میداند.
من گرداننده‌ این سایت بر این باورم که‌ وجود چنین نظام تمامیت خواهی با موقعیت کنونی مردم ایران هیچگونه همخوا نی ندارد. چونکه‌ بعلاوه‌ سطح بالای روشنفکری، مردمان این سرزمین دارای ملتها و اقوام مختلف با داشتن زبانهای مختلف، عقایدات دینی و مذهبی گوناگون است که‌ حذف هر کدام از این واقعیتها ضربه ای بر ایران و ایرانی بودن است.
اما این رژیم در طول 31 سال عمر خودش به‌ ‌هدف تحت سلطه در آوردن مردم همواره‌ سعی به‌ وادار کردن آنان برای ترک آداب و رسومهای سنتی خود کرده‌ و شهر وندان این کشور از هر گونه‌ حق و حقوق اساسی محرم کرده‌‌ و بر خوردار بودن نسبی انان از شغل و دیگر امکانات اجتماعی مشروت بر ترک اداب و رسوم دین و مذهبشان بوده است.
ولی خوشبختانه‌ مقاومت مردم ایران مخصوصا بعد از دوره نهم انتخابات نمایشی ریاست جمهوری نشان داد که همواره‌ متعهد هستند و بیدادگری، ظلم، شکنجه‌، خفه خوان، تبعیض و کشتار نمی تواند آنها را از پای در آورد و تسلیم کند . انگار طبیعت خاک پاک میهنمان با فر‌هنگ خرافات هیچ سر سازگاری ندارد و به‌ خاطر این است که‌ این همه‌ انسانهای آزاده‌ و آزاداندیش را در دل خودش پرورانده‌ است.
هنوز پیدا میشود مردمانی تحت ظلم و به‌ ‌ ‌حاشیه‌ رانده‌ شده‌ اما پر از صداقت و راستی که هنوز اصا لت پیشین خود را در میان این شرایط بسیار نامناسبی که این رژیم فراهم کرده‌به‌ یادگار نگه داشته‌. این مردمان در واقعه نگهدارننده‌ میراث فرهنگ ایرانی هستنند ولی آنان در چشم این رژیم شهروندانی در درجات پایین به‌ حساب می آییند و از تمام امکانات اجتماعی محرم هستند و از طرف کار به‌ دستان حکومتی ‌به‌ طور سازمان دهی شده‌ ای به احساست دینیشان ‌ توهین میشود.

 
یكی دیگر از سیاستهای سركوبگرانه این رژیم محروم كردن شهروندان از وسایل ارتباط جمعی آزاد از جمله رادیو تلویزیون دولتی وبه اختیار در آوردن ان توسط دارودسته حاكم. در راستای همین سیاست خفخوان، ایران را به بزرگترین زندان برای روزنامه نگاران ، نویسندگان و وبلاگنویسها كرده است.
اما خوشنختانه مردم ایران با استفاده از بگارگیری فناوری اطلا ع رسانی مدرن امروز توانسته است كه صدای خود را به گوش جهان بیرون از این زندان بزرگ به نام ایران برساند. و به همین خاطر هم من اقدام به باز كردن این سایت كرده ام تا بدین وسیله من هم با دیگر هممیهنان هم صدا شده باشم.

از انجای كه من كرُد و ساكن مناطق غرب ایران هستم اسم این سایت را رۆژ‌ئاۆا (باختر ) گذاشته ام. و به علت آشنائی بیشتر من با این مناطق ممكن است مطالبات بیشتری در مورد این مناطق در این سایت هم به زبان كرُدی و فارسی به چشم بخورد.

اما من معتقد به‌ همزیستی مصالمت آمیز و داوطلبانه تمام ملتها و اقوام ایرانی با تمام حق و حقوق برابر در چهار چوب ایرانی آزاد دمکرات هستم، که‌ همه کس در تمام زمینه ها از حقوق شهروندی برابر برخوردار باشند. من باور به برابری تمام انسانها صرف نظر از تعلقات مذهبی، ملی، جنسی، موقیعتهای اجتماعی دارم. به نظر من تنها چیزی که در حال حاظر استقلال و یك پارچگی ایران را به خطر انداخته ظلم و ستم ملی و مذهنی بی پایانی است كه ازطرف رژیم به‌ مردم روا میشود

از همفكری، پیشنهاد و انتقادات شما دوستان خواننده این سایت استقبال میكنم. كار من بی عیب نیست می دانم كه این سایت با كمك و همكاری شما هموطنان عزیز كامل تر می شود.
شما می توانید مطالبات خود به زبانهای كرُدی و فارسی به این آرس بفرستیدد

rojawa@rojawa.com
در صورت فرستادن مطالب به‌ نکات زیر توجه کنید.

 
1. اگر مایل به‌ درج نام حقیقییتان نیستید می توانید از نام مستعار استفاده‌ بکنید

 

.٢سایت رۆژئاوا (باختر) از فعاليت همه‌ی احزاب و گروه‌ها، نهادهای سیاسی و مدنی ، شخصيت‌ها، روشنفكران سياسی و فرهنگی در داخل و خارج كشور كه برای پیشرفت دمكراسی در ایران ، پشتيبانی می‌كند و می‌كوشد تا در مورد فعاليت‌های انان با استفاده از زبان كرُدی و فارسی اطلاع رسانی كند
. ۳.توهین به هیچ شخصی یا مقدسات دینی یا ارزشها فرهنگی هیچ ملتی یا گروهی در این سایت انتسار نخواهد یرفت.

 
٤.این سایت مستقل است خودش را وابسته‌ به‌ هیچ گروه‌ یا سازمان مشخصی نمیداند، بنابر این از درج مطالبات که‌ به‌ هدف تخریب شخصی یا گرو‌هی باشد خودداری میکند.

٥. مطالباتی که‌ می تواند منجر به‌ خشونت یا تفرقه انگیزباشد در این سایت منتشر نخواهد شد.

 
از مطا لب فرهنگی به زبان كردی استقبال می شود..٦

 

20.6.2010

 
با درود فراوان ا. مرادی

الناز بابازاده

این تصویر یك دختر جوان، بخت برگشتهُ تبریزی است كه به چنگ سربازان ولی فقیه گرفتارشده و بعد از تجاوزبه قتل میرسد.



الناز بابازاده

الناز بابازاده بعد از مقاومت زیاد در برابر سه نفر بسیجی كه او را به بهانهُ بی حجابی به دام می اندازند بی هوشمی شود، انها در حالت بی هوشی به او تجاوز می كنند و او را ناجوانمردانه به قتل می رسانند و جسد او را درگوشه ای از شهر تبریز رها میكنند.
این جنایت در حالی انجام می گیرد كه حكومت اسلامی در روزنامه های رسمی خود پیروان ادیان دیگر را مورداهانت قرار می د‌‌هد و اداب و رسوم دیگران را به باد تمسخر می گیرد.

بنا به اطلاع گزارشگران هرانا، یکی از نیروهای بسیج به بهانه ی بد حجابی، با سد کردن راه خودرو الناز بابازاده در منطقه ولیعصر تبریز دستور توقف و به اصطلاح "اصلاح حجاب" وی را می دهد که با مقاوت این دختر جوان مواجه می شود.

فرد مذکور پس از مشاهده ی چنین وضعی، با کشیدن سلاح و تهدید وارد خودروی خانم بابازاده می شود و بلافاصله پس از آن دوتن دیگر از نیروهای لباس شخصی نیز وارد خودرو می شوند
این سه تن پس از ضرب و شتم وحشيانه و تعرض و تجاوز جنسی به اين دختر جوان 26 ساله وی را با شلیک گلوله به قتل می رسانند و جسد را در اطراف گورستان اماميه تبريز رها مي
پس از تحقیقات محلی گزارشگر خبرگزاری حقوق بشر ایران، نهایتا در ختم الناز بابازاده مشخص می شود که فرزند يكي از سرداران پاسدار ایشان را به قتل رسانده و انگيزه ی خود از قتل و تجاوز را مبارزه با بد حجابي و انجام فرمان خدا اعلام كرده است!

خانواده ی بابازاده از این فرد شکایت کرده اند اما گفته مي شود كه سپاه تبريز در تلاش است تا پرونده ی این جنایت را در اختيار خود گرفته تا شخصا رسيدگي كند.
الناز بابازاده ساكن كوي وليعصر تبريز بوده است.

اخیرا نیروهای امنیتی به بهانه ی برخورد با بدحجابی و اجرای طرح حجاب و عفاف، آزادی زنان در کشور را محدود تر از قبل کرده اند و فضایی مملو از رعب و وحشت برای ایشان ساخته اند.


13/7 2010

ا.مرادی

http://www.rojawa.com/

حكومت اسلامی ایران زمینه ساز عملیات انتحاری در زاهدان است

هموطنان گرامی ‌همانطور كه اگاه ‌‌هستید شامگاه روز پنج شنبه ١٥/٧/٢٠١٠دو انفجار پی یاپی در مسجد جامع زاهدان رخ داد ودر این دو انفجار بیشتر از ٢٠ نفر كشته و تعداد بیشتری زخمی شدند. بر طبق گزارشها انفجارها ٢ عملیات انتحاری بوده، بدین معنی كه دو نفر با گرفتن جان خود تعداد زیاد دیگری همرا خود از بین برده اند.خود این عملیات یك عمل زشت و غیر قابل دفاع است و این طور اقداماتی نمی بایست رخ دهد و جای تاسف است كه خودكشی تنها راهي است كه مردم مظلوم زا‌هدان می توانند صدای مظلومیت خود را به جهانیان برسانند.
در واقعه شیوهُ مبارزات مردمان تحت ظلم كه برای به دست آوردن حق شهروندی خود باید مبارزه كنند دولت حاكم تعین میكند، بدین معنی كه تمام راه های دیگرمبارزهُ مدنی بر انها مسدود میكندو با بكار گیری زور برای سركوب انان انها را اجبار به اقدامات خشونت امیز می كند تا بدین وسیله دستش برای سركوب باز تر باشد.
ایا در استان سیستان و بلوچستان و استانهای دیگر مانند كردستان و كرمانشاه مردم می توانند به طور متمد نانه مطالبات خود را در مورد حق پایمال شدهُ خود مطرح كنند، حق تشكلهای مدنی به انها داده می شود؟، ایا ازادی بیان دارنند؟، آزادی اجتماعات به انها داده میشود.؟ این مردم از اساسی ترین حقوق اجتماعی خود برای مطرح كردن خواسته های سیاسی و فرهنگی محروم ‌‌هستند و طبیعطا پیدا می شود كه كسانی به عملیات خشونت آمیز روی می اورنند.

ایا حاكمان خودكامه از اعمال خشونت پرهیز كرده اند، مگر این حكومت نبود كه تظاهرات مسالمت امیز مردم ایران بر نتیجهُ اعلام شدهُ دهمین دورهُ انتخابات نمایشی ریاست جمهوری پارسال را به خسونت كشاند و دها تن از جوانان مملكت را به خاك و خون كشانید و هزاران نفر را به كنج زندان فرستاد.
تحریك احسات دینی و مذهبی.
اقلیتهای دینی و مذهبی ایرانی نه تنها از تمام حق و حقوق اجتماعی محروم هستند، بلكه با تبليغات گستردهُ علیه ارزشهای و باور‌ی دینی و مذهبی خود از طرف دولت و از طریق رسانه های كه زیر نظر ولی فقیه اداره می شود روبرو ‌هستند. برای بهره مند شدن از كار و دیگر امكانات دولتی، ایرانی بودن دیگر كافی نیست باید حتماُ بعضی از ارزشهای شخصی خود كه بر خلاف میل دار و دستهُ حاكمت نیست كنار گداشت. امكانات برای انجام عبادات دینی و مذهبی به طور مساوی در اختیار تمام شهروندان نیست.برای بعضی ها انجام دادن واجبات مذهبی اجباری است و از تمام امكانات برای انجام این كار بر خوردار ‌‌هستند. اما بعضی دیگر برای انجام این كارها به پناگاهی دور از چشم مسئولان دولتی روی اورند. دربعضی مناطق حرف زدن در مورد بعضی از مذهبها كه متعلق به همان مردمان است ممنوع است وهمزمان در همان مناطق دست به ترویج و تبلیغ برای مذهبی دیگر می زنند، و به این وسیله احساسات مردم را تحریك میكنند.
به نظر من این مسائل همرا با سایر مشكلات دیگر كه تنها رژیم اسلامی انها را بوجود آورده زمینه ساز خشونت است وتنها را ریشه كن شدن خشونت سیاسی در جامعه ایران، برخوردار بودن مردم از حق مبارزات بدون خشونت است.هر چند كه پیش گرفتن راه خشونت برای مبارزات حق طلبانهُ مردم ایران راه درستی نیست ولی ریشهُ اعمال خشونت امیز می توان پیش حاكمیت جستجو كرد.

 
16.7.2010


ا.مرادی

http://www.rojawa.com/

http://www.yarsan-dm.com

توهین به ادیان غیر قابل قبول است

تو هین به اقلیتهای دینی و مذهبی در ایران توسط حكومتی كه خود را دینی میداندهمیشه رواج داشته، اما اهانت و دروغهای كه در مورد مردم یارسان (اهل حق) اخیراُ درج شده درروزنامه جمهوری اسلامی در این مقطه زمانی سوال بر انگیز به نظر می رسد.

. اهانت به پیروان دین یاری كه جمعیتشان ازیك میلیون تجاوز می كند در راستای همان سیاست تفرقه انداختن و اشوب طلبی به خاطر ادامه حاكمیت نامشروعشان بر مردم ایران است

رژییم حاكم بر ایران با چند بحران داخلی و خارجی از جمله تحریمهای اقتصادی و سیاسی بین المللی، شكاف بین جناع حاكم و جنبش ازادیخواهانه مردم كه اخیراُ به شكل اتصاب بازاریان تهران و چند شهر دیگر ایران بروز كرد روبرست و به نظر می رسد با اعمال خشونت امیز نتوانسته است كه مبارزات ازادیخواهانهُ مردم ایران را سركوب كند و به همین منظور از هر چیزی برای بر پای اشوبهای اجتماعی از جمله بر جسته كردن اختلافت دینی، این بار در غالب توهین به مردم یارسان استفاده میكند.
هدف رژیم ازبرپای اشوبهای اجتماعی را می توان اینطور خلاصه كرد كه حكومت، به وجود ناآرامیهای اجتماعی بشدت وابسته است كه شاید به این صورت سرپوشی برای ناتوانیهای خود در اداره امور مملكت پیدا كرده باشد.

هدف دیگر حكومت از دامن زدن به اختلافات، ایجاد شكاف دربین مردم و نتیجتاُ تضعیف اتحاد درصف مخالفان میتواند باشد تا به این صورت اسانتر بتواند مردم را سركوب كند..
به هر حال توهین به مقدصات هر كس از جمله مردم یارسان(اهل حق) قابل قبول نیست ومن آن را به شدت محكوم میكنم و امیدوارم مردم یارسان با هشیاری با این مسئله بر خوردكنند تا مورد سوء استفادهء داخلی و خارجی از جمله حاكمان بدنام كه در حال فروپاشی هستند قرار نگیرند ..


 

11.7.2010

ا.مرادی

http://www.rojawa.com/

مردم یارسان و سیستم فدرالی


در استانه‌ بحران اتمی جمهوری اسلامی ایران با جامعه بین المللی و امكان ‌مداخله نظامی امریكا، گفت و گوی پیاده كردن سیستم فدرالی در میان ایرانیان خارج از كشور شدت گرفته است و در این مورد نشستها و دیدارهای میان نمایندگان احزاب و گروهای مختلف سیاسی انجام می گیرد كه اخرین انها همین نشستی است كه قرار شده در ماه ژوئن امسال در پارس انجام بگیرد. برای این نشست نمایندگانی از طرف سازمانها و احزاب كرد از جمله حزب دمكرات كردستان ایران هم دعوت شده اند

چنانكه همه میدانند وجود رژیم دیكتاتوری در ایران كه نمایند گی قشر معینی از جامعه را به عهده دارد و سعی میكند كه حاكمیت خود را به زور و با نادیده گرفتن حق سایر اقوام و ملتهای مختلف به انها تحمیل كند و تلاش برای از بین بردن زبان و اداب و رسوم دیگر ملتها و محروم نگهداستن انها از منابع طبیعی و سرمایه های ملی و تسلط یك قشر بر سر دیگران تمام پیوندهای تاریخی بین ملتهای كه ایران را تشكیل داده اند از بین برده است و زمینه برخوردهای نژادی و مذهبی را بین اقوام ایرانی فراهم كرده است و تنها راهی كه بتواند مردم ایران را تشویق به همزیستی مسالمت امیز كند شاید سیستم فدرالی باشد.

ملت كرد كه هیچ وقت سنگر مبارزه را در برابر هیچ كدام از حاكمان ستمگر رها نكرده و بزرگترین قربانی جمهوری اسلامی ایران است حداقل خواسته ای كه باید به ان راظی باشد سیستم فدرالی است و در این شرایط منافع ملی ما ملت كرد شاید تظمین شود.

اما سرنوشت ما مردم یارسان در چهار چوب سیستم فدرالی چه خواهد شد.

‌‌ایا تضمین منافع ملی كرد در چهار چوب چنین سیستمی پاسخگوی خواسته ها و نیازهای ما مردم یارسان با توجه به ویژگی های فرهنگی و مذهبی خواهد شد?.

ایا استان اكثرا كرد نشین كرمانشاه كه محل سكونت مردم یارسان است در چه موقعیتی قرار خواهد گرفت?.

اینها پرسشهای است كه باید مورد توجه فعالین یارسانی باشد و هدف من هم از نوشتن این مطلب مطرح كردن

اینها بود.

. تجربه نشان داده كه با وجود حل مسێله ملی هم مردم یارسان زیر فشار تبعض دینی قرار می گیرند. نمونه اش حق كشی مردم یارسان ( كاكێ) درچهار چوب دولت فدرال كردستان عراق است. نمونه دیگر ان ولی در قیاس كوچكتر اردوگاه پناهندهان كرد ایرانی در رمادی عراق بود كه ما مردم یارسان از هر گونه اذیت و ازاری از دست برادران اهل تسنن در امان نبودیم و احزاب با نفوذ كرد همه فقط نظاره گر این تبعضات دینی بودند و از نفوذ خود برای كم كردن ان استفاده نكردند.

این جنب و جوش و تحرك سیاسی در میان ایرانیان خارج از كشور به اندازهای جدی است كه ما مردم یارسان را به جنبش در اورد و باید سعی كنیم خواسته هایمان را از همین حالا در چهار چوب چگونگی پیاد كردن سیستم فدرالی ایران بگنجانیم یا حداقل مطرح كنیم. چون نیازهای فرهنگی و مذهبی ما در چهار چوب برنامه و اساسنامه هیچ حزب یا سازمان سیاسی ای چه كرد و غیر كرد گنجانده نشده است.

برای رسیدن به چنین هدفی ما احتیاج به همبستگی داریم. امروز برای من همبستگی به این معنی است كه فعالین یارسانی بتوانند با بكار گیری تجربات مختلف دست به دست هم داده و از جنبش نو پای مردم یارسان، جنبش دمكراتیك یارسان (جدی) همایت كرده و با توجه به ساختار دمكراتیكش ان را برای شركت در چنین بعثهای و مطرح كردن خواسته های اماده كنند

ا. مرادی






















28-05-2007






http://www.yarsan.com

حرکتی در جهت مخالف

در حالی که مردم ایران از ظلم و ستم یک سیستم مذهبی و حاکمیت دینی به تنگ امده اند و در تلاش برای اتحادی هستند که منجر به رهایی شان از وضعیت کنونی شود, ما پیروان دین یاری در تکاپوی تشکیل یک سازمان سیاسی مذهبی افتاده ایم که به نظر من اینطور تلاشهای جوابگوی مشکلات اجتماعی و سیاسی مردم یارسان در داخل ایران نیست

مردم ایران صرف نظر از باورهای دینیشان درد مشترکی دارند که همانا نبودن دمکراسی و حاکمیت دین بر تمام امورات اجتماعی, سیاسی و اقتصادی جامعه میباشد. و حالا تشکیل دادن یک سازمان مذهبی درمانی برای این درد نیست و می تواند مانع روند تبدیل دین به امر خصوصی باشد. به عنوان نمونه شهر کرمانشاه را در نظر می گیرم که محل اسکان پیروان ادیان مختلف میباشد و همه انها بطور مساوی از امکانات زندگی محروم هستند که مشکلات کمبود بیمارستان و راه های ارتباطی, خدمات اجتماعی, مشکلات کمر شکن اقتصادی, نبودن امکانت تحصیلی و هزاران مشکلات دیگر گریبانگر همه مردم است.

 
در کنار این دردهای مشترک رژیم هم به بهانه های مختلف مردم را به طور گروهی هم مورد اذیت و ازار قرار می دهد, مردم یارسان را به بهانه مسلمان نبودن و مردمان اهل تسنن به بهانه شیعه نبودن و اهل تشیع به عنوان غیر خودی نبودن نسبت به سیستم مورد تبعیضات مخطلف قرار میدهد.

 
ما در راه مبارزه برای رهایی از ستم مذهبی و ملی شدیداَ احتیاج به همکاری و همبستکی با سایر قشرهای مختلف جامعه داریم و نمایان کردن اختلافات مذهبی در این برهه از زمان یک حرکت در جهت مخالف رشد اگاهی و تفاهم همگانی برای از بین بردن نظام دین سالاری و به طور کلی عقب ماندگی زدائی در جامعه میباشد. من به عنوان یک فرد یارسانی، مذهب را امر خصوصی دانسته و طرفدار حفظ اداب و رسوم مردم یارسان به عنوان میراث فرهنگی ملت ایران هستم اما مخالف دخالت دادن ان در امورات سیاسی هستم. به نظر من حالا تشکیل یک سازمان مذهبی در خارج از کشور نه تنها جوابگوی مشکلات مردم در داخل کشور نیست بلکه می تواند مورد سوَ استفاده رژیم برای بیشتر سرکوب کردن مردم بی دفاع ما باشد و باعث تضعیف اتحاد مردم علیه رژیم سرکوبگر اسلامی در ایران است.

 
هم زمان که یک تفاهم سراسری برای جدای دین از سیاست در ایران در حال شکل گیری است و اکثریت ما هم خواهان جدای کامل دین از دولت هستیم, نمیتوانیم حزب سیاسی مذهبی تشکیل بدهیم چونکه جدای دین از دولت شامل جدای دین از سیاست و حزب سیاسی می شود. اگر بخواهیم بدون در نظر گرفتن ساختار اجتمعاعی مردم یارسان از تشکیل سازمانی برای مقاصد انتقام جویانه یا اثبات شخصیت خود استفاده کنیم باید بدانیم که مردم محروم بهایش را می پردازند..

ا- مرادی

اسلو 3/5/2007

http://www.yarsan.com

بازگشت ترامپ بە قدرت، بیم رژیم اسلامی از ورشکستگی و نقش اپوزیسیون

Dette er overskriften på siden din. Eksempel på HTML-side   نویسندە: احمد مرادی بازگشت مجدد دو...